Από το θρίλερ της Μακάμπι στην παράσταση με τη Ρεάλ
Υπάρχουν βραδιές που μια νίκη σου δίνει δύο βαθμούς, σου φτιάχνει την ψυχολογία και σε βοηθά να συνεχίσεις. Υπάρχουν όμως και βραδιές που μια νίκη λέει πολύ περισσότερα από όσα μπορεί να αποτυπώσει ο φωτεινός πίνακας.
Ο Ολυμπιακός απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης δεν έπαιξε απλώς για να κερδίσει. Έπαιξε για να θυμίσει σε όλους ποιος είναι, τι έχει καταφέρει και, κυρίως, γιατί παραμένει μια ομάδα που κανείς δεν μπορεί να ξεγράψει.
Γιατί, κακά τα ψέματα, τον πρωταθλητή Ευρώπης μπορείς να τον αμφισβητήσεις. Μπορείς να τον πιέσεις, να τον στριμώξεις, να τον φέρεις στα όριά του. Αυτό που καλό θα ήταν να αποφύγεις, όμως, είναι να τον τσιγκλήσεις. Γιατί τότε υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να ξυπνήσεις κάτι που δεν θα σου αρέσει καθόλου.
Και στη SUNEL Arena, η Ρεάλ το κατάλαβε με τον πλέον εμφατικό τρόπο.
Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της εμφάνισης απέναντι στη Ρεάλ, θα πρέπει πρώτα να γυρίσει μερικές ημέρες πίσω. Στην Κύπρο, απέναντι στη Μακάμπι, εκεί όπου ο Ολυμπιακός λίγο έλειψε να πετάξει στα σκουπίδια ένα παιχνίδι που για μεγάλο διάστημα έδειχνε να ελέγχει.
Το +13 του ημιχρόνου (36-49) μετατράπηκε σε θρίλερ, η Μακάμπι επέστρεψε, πήρε τον έλεγχο και έφτασε μια ανάσα από τη νίκη. Χρειάστηκε ένα εξωπραγματικό τρίποντο του Σάσα Βεζένκοφ από το κέντρο για να στείλει το παιχνίδι στην παράταση και, στη συνέχεια, ένα ακόμη μεγάλο σουτ του Κόρι Τζόσεφ για να διαμορφωθεί το τελικό 95-97.
Στο ενδιάμεσο, ο Φουρνιέ είχε κρατήσει ζωντανό τον Ολυμπιακό με το δικό του τρίποντο, ενώ ο Βεζένκοφ είχε ολοκληρώσει μια μυθική εμφάνιση 37 πόντων.
Μια νίκη που πανηγυρίστηκε, αλλά ταυτόχρονα άφησε και αρκετά ερωτήματα.
Γιατί δεν γίνεται κάθε βράδυ να χρειάζεσαι ένα σουτ από το κέντρο για να επιβιώσεις. Δεν γίνεται να σπαταλάς διαφορές, να χάνεις τον έλεγχο και να περιμένεις από την ατομική ποιότητα των παικτών σου να διορθώσει όσα δεν λειτούργησαν σωστά στο προηγούμενο διάστημα.
Από την άλλη, υπάρχει και η δεύτερη ανάγνωση.
Αυτή η ομάδα αρνείται να πεθάνει.
Ακόμη κι όταν όλα δείχνουν χαμένα, ακόμη κι όταν η κούραση έχει αρχίσει να βαραίνει τα πόδια, ακόμη κι όταν το μυαλό δεν λειτουργεί με την απαιτούμενη καθαρότητα, βρίσκει έναν τρόπο να παραμένει όρθια.
Αυτό δεν είναι απλώς ποιότητα. Είναι μέταλλο. Είναι χαρακτήρας. Είναι η νοοτροπία ενός συνόλου που έχει μάθει να ζει υπό πίεση, να διεκδικεί τίτλους και να αντιμετωπίζει κάθε παιχνίδι με την υποχρέωση της νίκης.
Και όταν μια τέτοια ομάδα φτάσει κοντά στο να πάθει μεγάλη ζημιά, συνήθως στο επόμενο παιχνίδι παρουσιάζεται διαφορετική.
Αυτό ακριβώς συνέβη με τη Ρεάλ.
Ολυμπιακός – Ρεάλ Μαδρίτης: Πρώτα έσπασε κόκαλα και μετά άρχισε τις ομορφιές
Η Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί να μην τρομάζει φέτος με τις εκτός έδρας επιδόσεις της, μπορεί να αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα και να μην παρουσιάζει την εικόνα που θα περίμενε κανείς από μια ομάδα αυτού του μεγέθους, αλλά παραμένει η Ρεάλ.
Μια ομάδα με τεράστια ιστορία, ποιότητα, εμπειρία και παίκτες που μπορούν να τιμωρήσουν οποιαδήποτε στιγμή την παραμικρή αδράνεια.
Ο Ολυμπιακός, ωστόσο, αποφάσισε από το πρώτο λεπτό ότι δεν είχε καμία διάθεση να ζήσει δεύτερο συνεχόμενο θρίλερ.
Η αρχική πεντάδα των Τζόσεφ, Φουρνιέ, Γουόρντ, Βεζένκοφ και Τζόουνς έδωσε από νωρίς τον τόνο. Πίεση στην μπάλα, επαφές, ενέργεια, σωστές περιστροφές και μια αμυντική προσέγγιση που δεν επέτρεπε στους Μαδριλένους να αισθανθούν άνετα.
Το 19-14 της πρώτης περιόδου δεν αποτύπωνε ακόμη όσα θα ακολουθούσαν.
Γιατί το πραγματικό πάρτι ξεκίνησε όταν μπήκε στην εξίσωση το δεύτερο rotation.
Εκεί όπου ο Ολυμπιακός δεν έχασε την έντασή του, αλλά αντιθέτως την αύξησε. Οι παίκτες που ήρθαν από τον πάγκο δεν μπήκαν απλώς για να δώσουν ανάσες. Μπήκαν για να διατηρήσουν την πίεση, να κυνηγήσουν κάθε κατοχή και να αποδείξουν ότι το συγκεκριμένο σύνολο έχει περισσότερους τρόπους να κερδίσει από όσους συχνά του αναγνωρίζουμε.
Η δεύτερη περίοδος ολοκληρώθηκε με επιμέρους 31-19 και το 50-33 του ημιχρόνου ήρθε με ένα απίθανο τρίποντο του Ταϊρίκ Τζόουνς από το κέντρο.
Αν το σουτ του Βεζένκοφ απέναντι στη Μακάμπι ήταν η τελευταία σανίδα σωτηρίας, εκείνο του Τζόουνς απέναντι στη Ρεάλ ήταν το κερασάκι σε ένα ήδη εντυπωσιακό πρώτο ημίχρονο.
Και το σημαντικότερο; Ο Ολυμπιακός δεν σταμάτησε εκεί.
Το 73-52 της τρίτης περιόδου, η διαφορά που έφτασε μέχρι τους 26 πόντους και το τελικό 92-76 αποτύπωσαν μια βραδιά ολοκληρωτικής κυριαρχίας.
Κάπου εκεί άρχισε και το παιχνίδι να γλυκαίνει.
Πάσα, έξτρα πάσα, κάρφωμα. Κυκλοφορία, σωστές αποστάσεις, τρίποντο. Κοψίματα στην πλάτη της άμυνας, συνεργασίες ψηλών και κοντών, παιχνίδι που έβγαζε αυτοματισμούς και, πάνω απ’ όλα, διάθεση.
Ο Ολυμπιακός δεν προσπαθούσε απλώς να προστατεύσει μια διαφορά. Απολάμβανε αυτό που έκανε.
Και όταν μια ομάδα του Μπαρτζώκα καταφέρνει να συνδυάσει αυτή την αμυντική προσήλωση με τόσο όμορφο επιθετικό μπάσκετ, το αποτέλεσμα μπορεί να γίνει πραγματικά απολαυστικό.
Ο Ταϊρίκ Τζόουνς και η αξία των παικτών που κάνουν τη βρώμικη δουλειά
Προφανώς, από μια τέτοια βραδιά δεν γίνεται να απουσιάζει η αναφορά στον Ταϊρίκ Τζόουνς.
Οι 22 πόντοι, τα 8 ριμπάουντ και τα 3 κλεψίματα αποτελούν μια εξαιρετική στατιστική συγκομιδή. Όμως η εμφάνισή του είχε πολύ μεγαλύτερη αξία από τους αριθμούς.
Ο Τζόουνς έδωσε στον Ολυμπιακό κάτι που είναι απολύτως απαραίτητο για τον τρόπο με τον οποίο θέλει να αγωνίζεται: ενέργεια που μεταδίδεται στους υπόλοιπους.
Έτρεξε το γήπεδο, τελείωσε φάσεις με δύναμη, έβαλε το κορμί του, διεκδίκησε μπάλες και υποχρέωσε τη Ρεάλ να ασχολείται διαρκώς μαζί του.
Δίπλα του, ο Ντόντα Χολ πρόσφερε 11 πόντους, ενώ ο Φουρνιέ με 17 πόντους και 5 ασίστ και ο Βεζένκοφ με 14 πόντους και 7 ριμπάουντ έδωσαν την απαραίτητη επιθετική ποιότητα.
Και κάπως έτσι, ο Ολυμπιακός απέδειξε ότι δεν χρειάζεται κάθε βράδυ 35 και 40 πόντους από τον Σάσα για να κερδίσει ένα μεγάλο παιχνίδι.
Χρειάζεται, όμως, κάτι άλλο.
Να λειτουργούν όλοι ως μέρος του ίδιου μηχανισμού.
Γιατί όσο σημαντικοί κι αν είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές, τα πρωταθλήματα δεν κατακτώνται μόνο από αυτούς. Κατακτώνται και από εκείνους που θα βάλουν το κορμί τους, θα κάνουν την έξτρα περιστροφή, θα πάρουν το επιθετικό ριμπάουντ, θα θυσιάσουν μια προσωπική προσπάθεια για να βρουν τον ελεύθερο συμπαίκτη.
Και αυτό μας φέρνει σε έναν από τους πλέον υποτιμημένους παίκτες του φετινού Ολυμπιακού.
Τάισον Γουόρντ: Low risk, High re-Ward!
Πριν από μερικές εβδομάδες, στο Basketmind είχαμε αναλύσει την περίπτωση του Τάισον Γουόρντ, χρησιμοποιώντας στοιχεία του Clutch Data για να εξηγήσουμε γιατί η επιρροή του στο παιχνίδι του Ολυμπιακού είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που μπορεί να διακρίνει κάποιος κοιτάζοντας απλώς τη στατιστική του.
Και το παιχνίδι με τη Ρεάλ ήρθε να επιβεβαιώσει, σε αγωνιστικό επίπεδο, όσα είχαμε επισημάνει.
Ο Γουόρντ τελείωσε την αναμέτρηση με 10 πόντους. Δεν ήταν ο πρώτος σκόρερ, δεν ήταν εκείνος που θα συγκέντρωνε τα περισσότερα πρωτοσέλιδα και πιθανότατα δεν θα ήταν η πρώτη επιλογή κάποιου που παρακολούθησε μόνο τα highlights.
Ήταν, όμως, ένας από τους παίκτες που έδωσαν στον Ολυμπιακό τη δυνατότητα να επιβάλει τους δικούς του κανόνες.
Η αθλητικότητά του, η δυνατότητα να μαρκάρει διαφορετικούς αντιπάλους, η ταχύτητα με την οποία καλύπτει χώρους και η διάθεσή του να συμμετέχει σε κάθε φάση δημιουργούν ένα σύνολο χαρακτηριστικών που δύσκολα αντικαθίσταται.
Και επειδή τα λόγια είναι εύκολα, ας θυμηθούμε μερικούς αριθμούς από την προηγούμενη ανάλυσή μας.
Στο συγκεκριμένο δείγμα τριών αγωνιστικών, ο Ολυμπιακός παρουσίαζε Net Rating +18,9 με τον Γουόρντ στο παρκέ και -23,1 χωρίς εκείνον. Μια διαφορά 42 πόντων ανά 100 κατοχές.
Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν η αμυντική εικόνα, με Defensive Rating 91,7 όταν αγωνιζόταν και 136,5 όταν βρισκόταν στον πάγκο.
Προφανώς, ένα μικρό στατιστικό δείγμα δεν αρκεί για να βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα. Όταν, όμως, οι αριθμοί συμφωνούν με όσα βλέπουμε στο παρκέ, τότε αξίζει να τους δώσουμε την απαιτούμενη προσοχή.
Η πλήρης ανάλυση βρίσκεται στο προηγούμενο άρθρο μας: Ολυμπιακός: Low risk, High re-Ward!
Ο Γουόρντ δεν είναι ο παίκτης που θα απαιτήσει να περάσει η μπάλα από τα χέρια του σε κάθε επίθεση. Δεν θα δυσανασχετήσει επειδή δεν πήρε δέκα σουτ. Δεν χρειάζεται να βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο για να αισθανθεί σημαντικός.
Κάνει τη δουλειά του.
Και, πολλές φορές, κάνει και τη δουλειά εκείνων που βρίσκονται δίπλα του.
Αυτός είναι ο λόγος που θεωρώ ότι παραμένει υποτιμημένος. Όχι απαραίτητα από τον προπονητή του, ο οποίος προφανώς γνωρίζει την αξία του, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο συχνά αξιολογούμε τους παίκτες.
Έχουμε μάθει να μετράμε πόντους, σουτ και προσωπικές ενέργειες, ξεχνώντας ότι το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι στο οποίο η επιτυχία του ενός εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από όσα κάνουν οι υπόλοιποι τέσσερις.
Και ο Γουόρντ είναι ακριβώς αυτός ο παίκτης.
Εκείνος που μπορεί να μη φαίνεται πάντα, αλλά όταν απουσιάζει, καταλαβαίνεις πόσο σημαντικός είναι.
Οι απουσίες, η ανάγκη ενίσχυσης και μια ομάδα που δεν φοβάται να πάει στα κόκκινα
Μέσα σε όλη αυτή την ευφορία, ωστόσο, δεν πρέπει να χάσουμε την ουσία.
Ο Ολυμπιακός έχει προβλήματα. Και μάλιστα σημαντικά.
Ο Μιλουτίνοφ απουσίαζε και από την αναμέτρηση με τη Ρεάλ, ο Ντόρσεϊ παραμένει εκτός αγωνιστικών πλάνων, ενώ η συσσωρευμένη επιβάρυνση από τα συνεχόμενα παιχνίδια είναι πλέον κάτι περισσότερο από εμφανής.
Δεν γίνεται, λοιπόν, να αντιμετωπίζουμε κάθε μεγάλη νίκη ως απόδειξη ότι όλα λειτουργούν ιδανικά.
Ο Ολυμπιακός χρειάζεται να γεμίσει. Χρειάζεται περισσότερες αξιόπιστες λύσεις, μεγαλύτερη ισορροπία στο rotation και, κυρίως, τη δυνατότητα να διαχειρίζεται καλύτερα την ενέργεια των παικτών του.
Γιατί μπορεί ο Μπαρτζώκας να έχει αποδείξει ότι ξέρει να βρίσκει λύσεις μέσα από τις δυσκολίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να του ζητάμε διαρκώς να κάνει τα αδύνατα δυνατά.
Η περίπτωση του Εντζάι είναι χαρακτηριστική. Ένας παίκτης που καλείται να προσφέρει σε διαφορετικές συνθήκες, να δώσει ενέργεια και να καλύψει ανάγκες που δημιουργούνται από τις απουσίες. Το ίδιο ισχύει για τον Χολ, τον Τζόουνς, ακόμη και για τους περιφερειακούς που αναγκάζονται να σηκώσουν μεγαλύτερο βάρος.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι αυτοί οι παίκτες δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Το πρόβλημα είναι ότι δεν γίνεται να απαιτείς από όλους να παίζουν διαρκώς στο 100% των δυνατοτήτων τους, χωρίς κάποια στιγμή να εμφανιστεί ο λογαριασμός.
Και ο λογαριασμός συνήθως έρχεται εκεί που δεν τον περιμένεις.
Αυτό, βέβαια, είναι και το μεγαλύτερο παράσημο της συγκεκριμένης ομάδας.
Δεν φοβάται να πάει στα κόκκινα.
Δεν φοβάται να παίξει με ένταση, να βάλει το κορμί της, να κυνηγήσει χαμένες κατοχές και να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα για να πάρει ένα αποτέλεσμα.
Το είδαμε στη Μακάμπι, όταν όλα έδειχναν χαμένα. Το είδαμε και με τη Ρεάλ, όταν από το πρώτο λεπτό οι παίκτες έδειξαν ότι δεν είχαν καμία πρόθεση να αφήσουν τον αντίπαλο να αναπνεύσει.
Αλλά άλλο πράγμα να έχεις το μέταλλο για να φτάνεις στα όριά σου και άλλο να χρειάζεται να το κάνεις κάθε εβδομάδα.
Η σεζόν είναι μεγάλη. Οι στόχοι ακόμη μεγαλύτεροι.
Και αν ο Ολυμπιακός θέλει να βρίσκεται στην καλύτερη δυνατή κατάσταση όταν θα κρίνονται οι τίτλοι, θα πρέπει να φροντίσει να έχει όσο το δυνατόν περισσότερους παίκτες διαθέσιμους και έτοιμους να προσφέρουν.
Ντόρσεϊ: Όταν το «εγώ» γίνεται μεγαλύτερο από το «εμείς»
Και κάπου εδώ φτάνουμε στον Τάιλερ Ντόρσεϊ.
Μια περίπτωση που, προσωπικά, θεωρώ ότι έχει ξεπεράσει πλέον τα στενά όρια του αγωνιστικού.
Ο 30χρονος γκαρντ, παρότι έχει ολοκληρώσει την τιμωρία του και έχει επιστρέψει στις προπονήσεις, παρέμεινε εκτός αποστολής απέναντι στη Ρεάλ. Βρέθηκε κανονικά στη SUNEL Arena, αλλά αυτή τη φορά η παρουσία του συνοδεύτηκε από κάτι που δύσκολα θυμάται κανείς για εν ενεργεία παίκτη του Ολυμπιακού.
Αποδοκιμασίες από τον ίδιο του τον κόσμο.
Όταν εμφανίστηκε στο cube του γηπέδου, ένα σημαντικό μέρος της εξέδρας τον αποδοκίμασε.
Και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Δεν γνωρίζω αν πρόκειται πράγματι για την πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο σε εν ενεργεία παίκτη του συλλόγου. Σίγουρα, όμως, αποτελεί μια εξαιρετικά σπάνια και δυσάρεστη εικόνα.
Ακόμη πιο άσχημη, κατά την άποψή μου, είναι η εικόνα ενός παίκτη που δείχνει να βρίσκεται ολοένα και πιο μακριά από το υπόλοιπο σύνολο. Ακόμη και η αναφερόμενη απουσία του από το τελικό ζντο με τους συμπαίκτες του, εφόσον επιβεβαιώνεται, είναι μια λεπτομέρεια που μόνο ασήμαντη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Γιατί μια ομάδα δεν είναι μόνο οι προπονήσεις, τα παιχνίδια και τα συμβόλαια.
Είναι οι σχέσεις. Είναι η καθημερινότητα. Είναι το να αισθάνεσαι μέρος μιας κοινής προσπάθειας, ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελες.
Και εδώ είναι που δυσκολεύομαι πραγματικά να καταλάβω τη στάση του Ντόρσεϊ.
Μιλάμε για έναν παίκτη που στα 30 του έχει πραγματοποιήσει, κατά την προσωπική μου αξιολόγηση, μόλις δύο πραγματικά καλές σεζόν σε επίπεδο EuroLeague. Και οι δύο με τη φανέλα του Ολυμπιακού.
Του ίδιου οργανισμού που του έδωσε χώρο, τον στήριξε σε δύσκολες περιόδους, επένδυσε πάνω του και τον βοήθησε να εξελιχθεί.
Κανείς δεν αμφισβητεί το ταλέντο του. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν διαθέτει επιθετικές αρετές ή ότι δεν έχει την ποιότητα να προσφέρει σε υψηλό επίπεδο.
Αλλά το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί.
Στα 30 σου δεν αξιολογείσαι μόνο από το πόσο καλά σουτάρεις ή από το πόσους πόντους μπορείς να βάλεις σε ένα βράδυ. Αξιολογείσαι και από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεσαι τις δυσκολίες, τις αποφάσεις του προπονητή σου και τη θέση σου μέσα σε ένα σύνολο.
Και η εικόνα που εκπέμπει αυτή τη στιγμή ο Ντόρσεϊ, στα δικά μου μάτια, είναι εικόνα ενός παίκτη που έχει χάσει την επαφή του με όσα απαιτεί η ομάδα.
Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει στα αποδυτήρια. Ούτε ποια είναι η δική του εκδοχή για όσα έχουν προηγηθεί.
Μπορώ, όμως, να κρίνω τη δημόσια εικόνα του.
Και αυτή η εικόνα παραπέμπει σε αχαριστία και κακή διαχείριση μιας κατάστασης που θα μπορούσε να έχει αντιμετωπιστεί εντελώς διαφορετικά.
Το πιο παράδοξο είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν του ζητά να κάνει κάτι εξωπραγματικό.
Του ζητά να λειτουργεί ως μέλος μιας ομάδας.
Να αποδεχθεί έναν ρόλο, να δουλέψει, να σεβαστεί τις αποφάσεις και να είναι έτοιμος όταν του δοθεί η ευκαιρία.
Ακριβώς δηλαδή όσα κάνουν παίκτες όπως ο Τάισον Γουόρντ.
Και εδώ βρίσκεται η τεράστια αντίθεση.
Από τη μία, ένας παίκτης που χωρίς να απαιτεί να βρίσκεται στο επίκεντρο έχει καταφέρει να γίνει απαραίτητος. Από την άλλη, ένας παίκτης με δεδομένο επιθετικό ταλέντο, ο οποίος αυτή τη στιγμή μοιάζει να έχει θέσει τον εαυτό του εκτός της συλλογικής προσπάθειας.
Στο τέλος της ημέρας, το μπάσκετ έχει έναν πολύ απλό κανόνα.
Κανείς δεν είναι μεγαλύτερος από την ομάδα.
Ούτε ο πρώτος σκόρερ, ούτε ο πιο ακριβοπληρωμένος, ούτε εκείνος που θεωρεί ότι αδικείται.
Και αν στα 30 σου δεν έχεις καταφέρει να το αντιληφθείς, τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα.
Καλά ξεμπερδέματα, λοιπόν. Γιατί με αυτή τη συμπεριφορά, ο Ντόρσεϊ κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με προβλήματα πολύ μεγαλύτερα από έναν περιορισμένο χρόνο συμμετοχής.
Όταν ακόμη και οι Ισπανοί αναγνωρίζουν αυτό που βλέπουν
Ένα ακόμη στοιχείο που έχει ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε την εμφάνιση του Ολυμπιακού ο ισπανικός Τύπος.
Η El País περιέγραψε μια Ρεάλ που παρουσίασε τη χειρότερη εκδοχή της μέσα στη σεζόν, απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που την κυριάρχησε από την αρχή μέχρι το τέλος.
Το δημοσίευμα στάθηκε στην αδυναμία των Μαδριλένων να αντιδράσουν, στην επιθετική τους δυσλειτουργία και στην κυριαρχία των Βεζένκοφ, Φουρνιέ και Τζόουνς.
Ακόμη και η επίσημη ιστοσελίδα της Ρεάλ αναγνώρισε την επιθετικότητα με την οποία μπήκε ο Ολυμπιακός στο παιχνίδι και τη διαφορά που δημιούργησε από το πρώτο ημίχρονο.
Και κάπου εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της βραδιάς.
Γιατί όταν ο αντίπαλος αναγνωρίζει ότι δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την ένταση, την ενέργεια και τον ρυθμό σου, τότε έχεις πετύχει κάτι περισσότερο από μια απλή νίκη.
Έχεις επιβάλει τη δική σου μπασκετική ταυτότητα.
Ο Ολυμπιακός δεν διαθέτει απλώς μια ομάδα με καλούς παίκτες. Διαθέτει έναν συγκεκριμένο τρόπο να αντιλαμβάνεται το παιχνίδι, μια αγωνιστική φιλοσοφία που έχει χτιστεί μέσα από χρόνια δουλειάς και ένα σύνολο που ξέρει τι πρέπει να κάνει για να φτάσει στην επιτυχία.
Και αυτή η αυταπάρνηση, η διάθεση για κάθε διεκδικούμενη μπάλα και η προσήλωση στο ομαδικό παιχνίδι είναι στοιχεία που δεν αγοράζονται απλώς με ένα μεγάλο συμβόλαιο.
Χτίζονται.
Και χρειάζονται χρόνο.
Ολυμπιακός – Ρεάλ Μαδρίτης: Μην τον ξυπνάτε, λοιπόν…
Το 10-3 και η παρουσία στην κορυφή της EuroLeague, μαζί με τη Βαλένθια, είναι ασφαλώς σημαντικά. Όπως σημαντική είναι και η εικόνα μιας ομάδας που κατάφερε να μετατρέψει ένα παιχνίδι απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης σε παράσταση για έναν ρόλο.
Αλλά δεν θεωρώ ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος του Ολυμπιακού.
Το μεγαλύτερο κέρδος είναι ότι, ακόμη και μέσα από τις δυσκολίες, εξακολουθεί να υπενθυμίζει πως διαθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν μια καλή ομάδα από μια πραγματική διεκδικήτρια τίτλων.
Έχει προσωπικότητες. Έχει παίκτες που μπορούν να πάρουν μεγάλες αποφάσεις. Έχει ρολίστες που γνωρίζουν τη δουλειά τους. Έχει προπονητή που δεν φοβάται να αλλάξει σχήματα και να εμπιστευτεί διαφορετικές λύσεις.
Και, πάνω απ’ όλα, έχει χαρακτήρα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άτρωτος.
Δεν σημαίνει ότι δεν θα χάσει παιχνίδια, ότι δεν θα εμφανίσει ξανά προβλήματα ή ότι δεν χρειάζεται να διορθώσει πράγματα.
Αντιθέτως, η ανάγκη να γεμίσει το rotation, να διαχειριστεί καλύτερα την καταπόνηση και να βρει μεγαλύτερη σταθερότητα παραμένει απολύτως υπαρκτή.
Αλλά αυτό είναι και το εντυπωσιακό.
Ότι ακόμη και με τις απουσίες, ακόμη και με την κούραση, ακόμη και με τα εσωτερικά ζητήματα που καλείται να διαχειριστεί, ο Ολυμπιακός μπορεί να βγει στο παρκέ και να διαλύσει αγωνιστικά μια ομάδα του μεγέθους της Ρεάλ Μαδρίτης.
Και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί κάποιος να κάνει ένα ατομικό θαύμα.
Απλώς παίζοντας το μπάσκετ που έχει μάθει να παίζει.
Με άμυνα που τσακίζει κόκαλα, με αυτοθυσία, με κυκλοφορία της μπάλας, με παίκτες που βάζουν το «εμείς» πάνω από το «εγώ».
Αυτός είναι ο Ολυμπιακός που θέλει να βλέπει ο κόσμος του.
Όχι απαραίτητα εκείνος που θα κερδίζει κάθε παιχνίδι με 20 πόντους διαφορά. Αλλά εκείνος που θα μπαίνει στο γήπεδο και θα δίνει την αίσθηση ότι ο αντίπαλος θα πρέπει να περάσει μια πραγματική δοκιμασία για να τον κερδίσει.
Και αν κάτι μας δίδαξε αυτή η εβδομάδα, είναι ότι ο πρωταθλητής Ευρώπης μπορεί να βρεθεί στα σχοινιά, αλλά ξέρει και να απαντά.
Στη Μακάμπι χρειάστηκε να επιβιώσει.
Με τη Ρεάλ αποφάσισε να επιβληθεί.
Δύο εντελώς διαφορετικές εμφανίσεις, με έναν κοινό παρονομαστή.
Το μέταλλο μιας ομάδας που δεν έχει καμία διάθεση να παραδώσει τα σκήπτρα της.
Γι’ αυτό, μια συμβουλή προς κάθε ενδιαφερόμενο:
Μην τσιγκλάτε τον πρωταθλητή Ευρώπης.
Γιατί όταν ξυπνάει, μπορεί να γίνει πολύ δυσάρεστος αντίπαλος.
Έχεις κι εσύ άποψη για το μπάσκετ; Γίνε BasketMind Guest και μοιράσου το δικό σου κείμενο μαζί μας! Στείλε μας την άποψή σου εδώ.