Έντεκα λεπτά και 21 δευτερόλεπτα. Μηδέν πόντοι. Ένα ριμπάουντ, ένα κλέψιμο, ένα λάθος και -4 στο σύστημα αξιολόγησης.
Αν κάποιος δεν είδε το παιχνίδι του Ολυμπιακού στην έδρα της Μπεσίκτας και έριξε απλά μια ματιά στη στατιστική του Νίκου Πλώτα, το πιθανότερο είναι να προσπέρασε το όνομά του. Να σκέφτηκε ότι το παιδί δεν βοήθησε και να συνέχισε παρακάτω.
Ε, λοιπόν, όχι. Γιατί καμιά φορά το μπάσκετ δεν είναι μόνο οι πόντοι, τα ριμπάουντ και οι ασίστ. Είναι και όλα εκείνα που δεν γράφονται στη στατιστική. Και ο μικρός απόψε έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο από το να πετύχει το πρώτο του καλάθι στην Ευρωλίγκα.
Κέρδισε την εμπιστοσύνη του προπονητή του. Και αυτό, πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.
Ο Νίκος Πλώτας άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά
Ο Ολυμπιακός πήγε στην Τουρκία με την περιφέρειά του αποδεκατισμένη. Χωρίς τον Εβάν Φουρνιέ, τον Ζαν Μοντέρο και τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, χωρίς τον Νίκολα Μιλουτίνοφ στη ρακέτα και με τον Τζον Κόντσαρ να βρίσκεται ακόμα στην Ελλάδα, αφού μόλις την Τρίτη είχε φτάσει στη χώρα μας.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έπρεπε να βρει λύσεις. Να μοιράσει τον χρόνο, να προστατεύσει τους παίκτες του και να βγάλει ένα δύσκολο παιχνίδι απέναντι σε μια ομάδα που στην έδρα της μόνο εύκολος αντίπαλος δεν είναι.
Και κάπου εκεί ήρθε η ώρα του Νίκου Πλώτα.
Δεν ήταν καν η πρώτη επιλογή από την άκρη του πάγκου. Ο Όμηρος Νετζήπογλου βρισκόταν μπροστά του στο ροτέισον και ο μικρός περίμενε τη σειρά του. Όταν, όμως, ο Γιώργος Μπαρτζώκας τον φώναξε, μπήκε στο παρκέ και έκανε αυτό ακριβώς που του ζητήθηκε.
Έπαιξε άμυνα. Και τι άμυνα…
Ειδικά απέναντι στον Ντέιβιντ ΝτεΤζούλιους, ο Νίκος Πλώτας ήταν εξαιρετικός. Κόλλησε πάνω του, δεν του επέτρεψε να επιτεθεί όπως θα ήθελε, τον πίεσε και προσπάθησε να του κάνει κάθε κατοχή δύσκολη.
Δεν μπήκε για να γίνει ήρωας. Δεν προσπάθησε να πάρει σουτ για να γράψει το όνομά του στον πίνακα των σκόρερ. Δεν θέλησε να αποδείξει μέσα σε πέντε λεπτά ότι είναι έτοιμος να παίξει βασικός στον Ολυμπιακό.
Έκανε τη δουλειά του.
Εννοείται πως έκανε λάθη. Εννοείται πως στην επίθεση ήταν διστακτικός. Φοβήθηκε να πάρει πρωτοβουλίες και σε ορισμένες στιγμές έμοιαζε να σκέφτεται περισσότερο το ενδεχόμενο του λάθους παρά το τι θα μπορούσε να δημιουργήσει.
Αλλά, ρε παιδιά, μιλάμε για ένα παιδί που έκανε το ντεμπούτο του στην Ευρωλίγκα. Τι περιμέναμε δηλαδή; Να μπει μέσα, να βάλει 15 πόντους και να πάρει το παιχνίδι μόνος του;
Αυτά θα τα βρει. Με τον χρόνο, με τις προπονήσεις, με τις παραστάσεις και κυρίως με την αυτοπεποίθηση που θα αποκτήσει.
Το σημαντικό είναι ότι δεν μάσησε στην άμυνα. Δεν κρύφτηκε, δεν φοβήθηκε τον αντίπαλό του και δεν αντιμετώπισε την ευκαιρία σαν μια απλή συμμετοχή για να λέει ότι έπαιξε στην Ευρωλίγκα.
Την άρπαξε από τα μαλλιά.
Το μάθημα του Πλώτα και το παράδειγμα του Λαρεντζάκη
Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο της υπόθεσης; Ότι ο Νίκος Πλώτας έδωσε απόψε ένα πολύ καλό μάθημα. Όχι μόνο στους υπόλοιπους πιτσιρικάδες, αλλά και σε παίκτες που βρίσκονται χρόνια σε αυτό το επίπεδο.
Όπως ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης, ο οποίος πλέον δεν ανήκει στον Ολυμπιακό. Ένας παίκτης που πρόσφερε πολλά στην ομάδα, που έβγαζε πάθος και ενέργεια, αλλά που αρκετές φορές προσπαθούσε να κάνει το κάτι παραπάνω. Να πάρει μια προσπάθεια που δεν χρειαζόταν, να βγει μπροστά σε μια φάση που ίσως έπρεπε απλά να ακολουθήσει το πλάνο.
Και δεν το γράφω για να μειώσω όσα πρόσφερε ο Γιαννούλης. Το αντίθετο. Απλά θεωρώ ότι αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που μπορεί να πάρει ένας Έλληνας παίκτης όταν έρχεται στον Ολυμπιακό.
Για να παίξεις στον Ολυμπιακό του Γιώργου Μπαρτζώκα, πρέπει πρώτα απ’ όλα να κάνεις αυτό που σου ζητάει ο προπονητής σου. Τίποτα παραπάνω.
Δεν χρειάζεται να βάλεις δέκα πόντους. Δεν χρειάζεται να πάρεις πέντε προσπάθειες για να δείξεις ότι υπάρχεις. Χρειάζεται να καταλάβεις τον ρόλο σου και να τον υπηρετήσεις.
Και ο Πλώτας απόψε αυτό ακριβώς έκανε.
Από το Ιβανώφειο στην πρώτη του βραδιά στην Ευρωλίγκα
Βέβαια, για όσους παρακολουθούν τον μικρό, η σημερινή του εμφάνιση δεν ήρθε από το πουθενά.
Στην πρεμιέρα του ελληνικού πρωταθλήματος, στη νίκη του Ολυμπιακού με 78-68 επί του Ηρακλή στο Ιβανώφειο, είχε κάνει μια εξαιρετική εμφάνιση.
Σε μόλις 9 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα είχε πετύχει 7 πόντους με 1/2 δίποντα, 1/2 τρίποντα και 2/2 βολές, ενώ είχε προσθέσει 2 ασίστ, 1 ριμπάουντ, αλλά και εκείνο το εντυπωσιακό κόψιμο στον Σίλας, μια φάση που έδειχνε ότι ο μικρός δεν είχε μπει στο παρκέ απλά για να συμπληρώσει τη δωδεκάδα.
Είχε μπει για να παίξει.
Δυστυχώς, εκείνη η εμφάνιση συνοδεύτηκε και από τον τραυματισμό του, που τον πήγε πίσω τη στιγμή που έδειχνε έτοιμος να διεκδικήσει περισσότερο χρόνο.
Και αυτό κάνει τη σημερινή του παρουσία ακόμα πιο ξεχωριστή.
Γιατί από τους 7 πόντους και τις 9 μονάδες αξιολόγησης απέναντι στον Ηρακλή, φτάσαμε στους μηδέν πόντους και στο -4 απέναντι στην Μπεσίκτας.
Κι όμως, δεν ξέρω αν η δεύτερη εμφάνιση ήταν λιγότερο σημαντική από την πρώτη. Ίσως και να ήταν σημαντικότερη.
Στο Ιβανώφειο έδειξε ότι έχει ταλέντο και μπορεί να προσφέρει πράγματα στην επίθεση. Στην Κωνσταντινούπολη έδειξε ότι μπορεί να βοηθήσει ακόμα κι όταν δεν του βγαίνει τίποτα επιθετικά.
Και για έναν παίκτη που προσπαθεί να κερδίσει μια θέση στο ροτέισον του Ολυμπιακού, αυτό είναι τεράστια υπόθεση.
Ο Ολυμπιακός έφυγε από την έδρα της Μπεσίκτας με τη νίκη, 81-74, και ο Γιώργος Μπαρτζώκας με μια επιπλέον επιλογή που, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να του φανεί χρήσιμη στη συνέχεια.
Δεν λέω ότι ο Νίκος Πλώτας έγινε ξαφνικά παίκτης Ευρωλίγκας. Ούτε ότι από αύριο πρέπει να παίζει 20 λεπτά. Θα ήταν υπερβολή και, μεταξύ μας, θα αδικούσαμε και το ίδιο το παιδί.
Λέω, όμως, ότι δικαίωσε τον προπονητή του για την ευκαιρία που του έδωσε. Και πως με αυτήν ακριβώς τη νοοτροπία πρέπει να συνεχίσει.
Να δουλεύει, να ακούει, να παίζει άμυνα και να μη θεωρήσει ποτέ ότι επειδή έκανε ένα καλό παιχνίδι, έφτασε κάπου.
Οι ευκαιρίες στον Ολυμπιακό δεν χαρίζονται. Κερδίζονται.
Και σήμερα ο Νίκος Πλώτας κέρδισε όλα τα «μπράβο».
Μπορεί σε μερικά χρόνια να έχει κάνει πολύ μεγαλύτερα παιχνίδια. Μπορεί να έχει βάλει σημαντικά καλάθια, να έχει πανηγυρίσει τίτλους ή να έχει ζήσει στιγμές που σήμερα ούτε καν φαντάζεται.
Αλλά αυτήν τη βραδιά δύσκολα θα την ξεχάσει.
Γιατί ήταν η πρώτη του στην Ευρωλίγκα. Γιατί βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει. Και γιατί απέδειξε ότι ακόμα και με μηδέν πόντους μπορείς να φύγεις από το παρκέ με το κεφάλι ψηλά.
ΥΓ. Το εύκολο σήμερα θα ήταν να σταθούμε σε όσους σκόραραν και έφεραν τη νίκη. Εγώ ήθελα να γράψω για τον μικρό. Γιατί το ελληνικό μπάσκετ έχει ανάγκη από παιδιά που καταλαβαίνουν ότι η καριέρα δεν χτίζεται μόνο με ταλέντο, αλλά και με δουλειά, υπομονή και σωστή νοοτροπία. Μακάρι να συνεχίσει έτσι.
Έχεις κι εσύ άποψη για το μπάσκετ; Γίνε BasketMind Guest και μοιράσου το δικό σου κείμενο μαζί μας! Στείλε μας την άποψή σου εδώ.
