Ο Παναθηναϊκός έχει ξεκινήσει με πέντε νίκες σε ισάριθμες αναμετρήσεις στη EuroLeague, όμως το σημαντικότερο στοιχείο δεν βρίσκεται στο αήττητο. Οι «πράσινοι» παρουσιάζουν μια εντελώς διαφορετική αμυντική εικόνα, αποκτούν σταθερές στο παιχνίδι τους και αποδεικνύουν πως μπορούν να επικρατούν ακόμη και όταν η επίθεσή τους δεν βρίσκεται στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.
Υπάρχουν ομάδες που χρειάζονται μια εξαιρετική επιθετική βραδιά για να φτάσουν στη νίκη. Ομάδες που εξαρτώνται από τα ποσοστά τους, την έμπνευση των πρωταγωνιστών τους και την ικανότητα συγκεκριμένων παικτών να δημιουργήσουν κάτι από το τίποτα. Υπάρχουν, όμως, και εκείνες που βρίσκουν τον τρόπο να επιβάλλονται ακόμη κι όταν τίποτα από τα παραπάνω δεν λειτουργεί όπως θα ήθελαν.
Ο Παναθηναϊκός δείχνει πως επιχειρεί να περάσει στη δεύτερη κατηγορία.
Το ξεκίνημα με πέντε νίκες στη EuroLeague είναι ασφαλώς εντυπωσιακό. Δεν είναι, όμως, αυτό που θα πρέπει να απασχολεί περισσότερο όσους παρακολουθούν την αγωνιστική εξέλιξη των «πρασίνων». Άλλωστε, βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή μιας ιδιαίτερα απαιτητικής χρονιάς, στην οποία οι ισορροπίες μπορούν να διαφοροποιηθούν μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες.
Εκείνο που παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο έρχονται αυτές οι νίκες.
Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να σκοράρει εκατό πόντους, ούτε να περιμένει από τους ποιοτικότερους παίκτες του να πραγματοποιήσουν κάποια σπουδαία ατομική εμφάνιση. Έχει αρχίσει να στηρίζεται σε συγκεκριμένες αρχές, οι οποίες του επιτρέπουν να ελέγχει τις αναμετρήσεις ακόμη και όταν αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα στην επίθεση.
Και για ένα σύνολο με τόσο μεγάλο επιθετικό ταλέντο, αυτή η εξέλιξη μόνο ασήμαντη δεν μπορεί να θεωρηθεί.
Παναθηναϊκός: Η νίκη επί της Παρτιζάν αποκάλυψε τη μεγαλύτερη αλλαγή
Το 72-55 απέναντι στην Παρτιζάν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της νέας αγωνιστικής προσέγγισης του Παναθηναϊκού.
Οι «πράσινοι» δεν πραγματοποίησαν κάποια εντυπωσιακή επιθετική εμφάνιση. Αντιθέτως, αντιμετώπισαν δυσκολίες στην κυκλοφορία της μπάλας, δεν δημιούργησαν με την ίδια ευκολία σε όλες τις κατοχές και χρειάστηκε αρκετές φορές να αναζητήσουν λύσεις μέσα από προσωπικές ενέργειες.
Υπό διαφορετικές συνθήκες, μια τέτοια εικόνα θα μπορούσε να δημιουργήσει σημαντικά προβλήματα.
Αυτή τη φορά, ωστόσο, η κατάσταση ήταν διαφορετική.
Ο Παναθηναϊκός είχε τον τρόπο να κρατά τον αντίπαλό του σε απόσταση, περιορίζοντας τις επιλογές του και μετατρέποντας σχεδόν κάθε κατοχή σε μια δύσκολη διαδικασία.
Δεν ήταν απαραίτητο να λειτουργήσει εξαιρετικά στην επίθεση, επειδή είχε φροντίσει να δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις στην άλλη πλευρά του παρκέ.
Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά ανάμεσα σε μια ομάδα που διαθέτει καλούς αμυντικούς και σε μια ομάδα που έχει μάθει να αμύνεται σωστά ως σύνολο.
Οι αριθμοί που αποτυπώνουν την αμυντική μεταμόρφωση
Σύμφωνα με τα στοιχεία των πρώτων πέντε αγωνιστικών, ο Παναθηναϊκός δέχεται μόλις 69,4 πόντους ανά παιχνίδι, ενώ το αμυντικό του rating βρίσκεται στους 94,6 πόντους ανά 100 κατοχές.
Για να καταλάβουμε το μέγεθος της αλλαγής, αρκεί να αναλογιστούμε πως η αντίστοιχη περσινή επίδοση βρισκόταν στους 116,7 πόντους.
Πρόκειται για μια εντυπωσιακή βελτίωση, η οποία δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά από την ατομική ποιότητα των παικτών.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η άμυνα.
Οι αποστάσεις είναι καλύτερες, οι βοήθειες έρχονται στον κατάλληλο χρόνο και οι περιστροφές πραγματοποιούνται με μεγαλύτερη συνέπεια. Παράλληλα, η επικοινωνία στις αλλαγές περιορίζει τις καταστάσεις στις οποίες ένας αντίπαλος μπορεί να εκμεταλλευτεί κάποιο ελεύθερο σουτ ή μια λανθασμένη τοποθέτηση.
Ουσιαστικά, ο Παναθηναϊκός έχει αρχίσει να ελέγχει όχι μόνο τις εκτελέσεις των αντιπάλων του, αλλά και τις αποφάσεις που προηγούνται αυτών.
Και αυτή είναι μια λεπτομέρεια που συχνά περνά απαρατήρητη.
Μια καλή άμυνα δεν περιορίζεται στο να δυσκολέψει το τελευταίο σουτ. Προσπαθεί να καταστρέψει ολόκληρη την επιθετική διαδικασία του αντιπάλου, αφαιρώντας του χρόνο, χώρο και διαθέσιμες επιλογές.
Το παράδειγμα του Κάρλικ Τζόουνς
Απέναντι στην Παρτιζάν, ο Κάρλικ Τζόουνς αποτελεί ίσως το καλύτερο παράδειγμα αυτής της λειτουργίας.
Ο Αμερικανός γκαρντ είχε ξεκινήσει τη χρονιά με 18,8 πόντους και 6,2 ασίστ κατά μέσο όρο. Στην αναμέτρηση με τον Παναθηναϊκό περιορίστηκε στους 8 πόντους, έχοντας 2/11 σουτ και μόλις 3 τελικές πάσες.
Φυσικά, η προσωπική άμυνα του Μπράνκου Μπάντιο έπαιξε καθοριστικό ρόλο.
Ωστόσο, η συγκεκριμένη εμφάνιση δεν ήταν αποτέλεσμα μιας αποκλειστικά ατομικής προσπάθειας.
Ο Τζόουνς βρέθηκε επανειλημμένα απέναντι σε διαφορετικές αμυντικές καταστάσεις, με τους παίκτες του Παναθηναϊκού να περιορίζουν τους χώρους δράσης του και να τον αναγκάζουν να παίρνει αποφάσεις υπό πίεση.
Το σημαντικότερο είναι πως η αμυντική προσπάθεια δεν ολοκληρωνόταν στην πρώτη επαφή.
Υπήρχε συνέχεια, υπήρχε βοήθεια και κυρίως υπήρχε ξεκάθαρη κατεύθυνση ως προς το τι ήθελε να αφαιρέσει η άμυνα από τον αντίπαλο.
Αυτή η συνέπεια αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της μέχρι τώρα παρουσίας του Παναθηναϊκού στη EuroLeague.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και η σημασία της αγωνιστικής πειθαρχίας
Στο σύγχρονο μπάσκετ συζητάμε διαρκώς για τα συστήματα, τις επιθετικές τάσεις, τις αλλαγές στα μαρκαρίσματα και τις νέες προσεγγίσεις των προπονητών.
Πολλές φορές, όμως, ξεχνάμε μια πολύ βασική παράμετρο.
Ακόμη και το καλύτερο αγωνιστικό πλάνο δεν έχει ιδιαίτερη αξία εάν οι παίκτες δεν είναι διατεθειμένοι να το υπηρετήσουν.
Και εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα κέρδη του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Ο έμπειρος τεχνικός φαίνεται πως έχει καταφέρει να περάσει στους παίκτες του τη σημασία της συνολικής λειτουργίας. Δεν είναι μόνο οι σωστές τοποθετήσεις ή οι αμυντικές συνεργασίες. Είναι η διάθεση με την οποία αντιμετωπίζεται κάθε κατοχή, ανεξάρτητα από το σκορ ή τον χρόνο που απομένει.
Ένας παίκτης μπορεί να πραγματοποιήσει ένα εξαιρετικό αμυντικό παιχνίδι. Μια ομάδα, όμως, χρειάζεται καθημερινή δουλειά για να παρουσιάζει την ίδια συγκέντρωση σε πέντε συνεχόμενες αναμετρήσεις.
Απαιτούνται ξεκάθαροι ρόλοι, σωστή προετοιμασία και αποδοχή της φιλοσοφίας του προπονητή.
Το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός δείχνει να έχει αποκτήσει αυτές τις σταθερές από τόσο νωρίς είναι ιδιαίτερα σημαντικό.
Ειδικά αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται για ένα ρόστερ με αρκετές προσωπικότητες και παίκτες που έχουν συνηθίσει να αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το ζητούμενο δεν είναι να περιοριστεί το ταλέντο τους. Είναι να ενταχθεί σε ένα σύνολο που θα λειτουργεί αποτελεσματικά ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται κάθε φορά στο παρκέ.
Η επίθεση του Παναθηναϊκού έχει ακόμη μεγάλα περιθώρια βελτίωσης
Εάν υπάρχει κάτι που κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την εικόνα του Παναθηναϊκού, αυτό είναι πως το αήττητο ξεκίνημά του δεν έχει συνοδευτεί από αντίστοιχα εντυπωσιακή επιθετική λειτουργία.
Οι «πράσινοι» έχουν παρουσιάσει προβλήματα στη δημιουργία, ενώ σε ορισμένα διαστήματα δυσκολεύονται να παράγουν ποιοτικές εκτελέσεις απέναντι σε καλά οργανωμένες άμυνες.
Προφανώς, σημαντικό ρόλο έχουν παίξει και οι απουσίες.
Στην αναμέτρηση με την Παρτιζάν δεν αγωνίστηκαν οι Κώστας Σλούκας, Κέντρικ Ναν και Ίζακ Μπόνγκα, τρεις παίκτες που μπορούν να επηρεάσουν διαφορετικές πτυχές του παιχνιδιού.
Ο Σλούκας προσφέρει οργάνωση, δημιουργία και έλεγχο του ρυθμού. Ο Ναν διαθέτει την ικανότητα να δημιουργεί προσωπικές φάσεις και να διασπά την αντίπαλη άμυνα, ενώ ο Μπόνγκα προσθέτει μέγεθος, αθλητικότητα και ευελιξία.
Η επιστροφή τους μπορεί να δημιουργήσει νέες προϋποθέσεις, τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα.
Παράλληλα, η παρουσία των Λεσόρ, Φαλ και Χέιζ-Ντέιβις προσφέρει τη δυνατότητα διαφορετικών επιθετικών προσεγγίσεων.
Το παιχνίδι κοντά στο καλάθι, η αξιοποίηση των αλλαγών στα μαρκαρίσματα και η δημιουργία μέσα από καταστάσεις mismatch μπορούν να αποτελέσουν σημαντικά όπλα για τη συνέχεια.
Υπάρχει, βέβαια, μια απαραίτητη υποσημείωση.
Η επιστροφή ποιοτικών παικτών δεν συνεπάγεται αυτομάτως και καλύτερη αγωνιστική λειτουργία.
Ο Ομπράντοβιτς θα χρειαστεί να διαχειριστεί διαφορετικές ανάγκες, να μοιράσει σωστά τις επιθετικές αρμοδιότητες και να διατηρήσει τις αμυντικές ισορροπίες που έχουν ήδη δημιουργηθεί.
Αυτό είναι ίσως το επόμενο μεγάλο στοίχημα.
Να καταφέρει ο Παναθηναϊκός να προσθέσει περισσότερη επιθετική ποιότητα χωρίς να θυσιάσει τη συνοχή που τον χαρακτηρίζει μέχρι σήμερα.
Το αμυντικό ριμπάουντ παραμένει πρόβλημα
Παρά το εξαιρετικό ξεκίνημα, υπάρχουν συγκεκριμένοι τομείς στους οποίους ο Παναθηναϊκός οφείλει να παρουσιάσει βελτίωση.
Ο σημαντικότερος αφορά τον έλεγχο των αμυντικών ριμπάουντ.
Οι αντίπαλοι των «πρασίνων» εξασφαλίζουν 13,3 επιθετικά ριμπάουντ ανά αγώνα, δημιουργώντας επιπλέον κατοχές και ευκαιρίες για σκοράρισμα.
Και αυτό είναι ένα πρόβλημα που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν μια ομάδα επενδύει τόσο πολύ στην άμυνά της.
Δεν αρκεί να οδηγήσεις τον αντίπαλο σε μια κακή εκτέλεση. Πρέπει να εξασφαλίσεις και την κατοχή της μπάλας.
Διαφορετικά, ολόκληρη η προηγούμενη αμυντική προσπάθεια κινδυνεύει να πάει χαμένη.
Οι συχνές αλλαγές στα σκριν δημιουργούν αρκετές φορές ανισορροπίες κοντά στο καλάθι, με περιφερειακούς να καλούνται να αντιμετωπίσουν ψηλότερους αντιπάλους και τους ψηλούς να βρίσκονται μακριά από τη ρακέτα.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ομαδική συμμετοχή στο ριμπάουντ είναι απαραίτητη.
Το box out, η σωστή τοποθέτηση και η συγκέντρωση μετά την εκτέλεση αποτελούν στοιχεία που πρέπει να βελτιωθούν, ώστε ο Παναθηναϊκός να αξιοποιεί ακόμη περισσότερο την αμυντική του αποτελεσματικότητα.
Αντίστοιχα, η επιθετική συνέπεια παραμένει ένα ζήτημα που δεν μπορεί να καλύπτεται διαρκώς από την καλή άμυνα.
Θα υπάρξουν αντίπαλοι που θα εκμεταλλευτούν καλύτερα τις χαμένες κατοχές. Θα υπάρξουν παιχνίδια στα οποία η περιφερειακή εκτέλεση θα είναι καθοριστική και η επιθετική δημιουργία θα χρειαστεί να λειτουργήσει σε υψηλότερο επίπεδο.
Ο Παναθηναϊκός έχει κερδίσει μέχρι στιγμής το δικαίωμα να δουλεύει πάνω στις αδυναμίες του χωρίς να πληρώνει το κόστος τους στα αποτελέσματα.
Δεν είναι βέβαιο πως θα συμβαίνει το ίδιο σε ολόκληρη τη χρονιά.
Το πραγματικό στοίχημα του Παναθηναϊκού στη EuroLeague
Το να ξεκινά μια ομάδα με πέντε συνεχόμενες νίκες είναι σημαντικό. Το να διατηρεί, όμως, την ίδια αγωνιστική συνέπεια για οκτώ ή εννέα μήνες είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση.
Η EuroLeague δεν επιβραβεύει αποκλειστικά εκείνον που παρουσιάζεται καλύτερος τον Οκτώβριο.
Απαιτεί διάρκεια, προσαρμοστικότητα και κυρίως την ικανότητα να ξεπερνάς τις περιόδους στις οποίες τίποτα δεν λειτουργεί όπως το έχεις σχεδιάσει.
Ο Παναθηναϊκός θα αντιμετωπίσει αναπόφευκτα τέτοιες καταστάσεις.
Θα βρεθεί απέναντι σε ομάδες που θα διαβάσουν καλύτερα τις αμυντικές αλλαγές του, θα δυσκολευτεί να ελέγξει τον ρυθμό και θα χρειαστεί να αναζητήσει διαφορετικές λύσεις.
Τότε θα φανεί πόσο βαθιά έχουν περάσει οι νέες αγωνιστικές αρχές στο παιχνίδι του.
Προς το παρόν, πάντως, η εικόνα του επιτρέπει να αισιοδοξεί. Και το γεγονός ότι βρίσκει παίκτες που ξεχωρίζουν κάθε φορά και πιάνουν την ευκαιρία από τα μαλλιά.
Όχι επειδή έχει πετύχει το απόλυτο στις πρώτες πέντε αγωνιστικές, ούτε επειδή οι αριθμοί του στην άμυνα είναι εντυπωσιακοί.
Αλλά επειδή δείχνει να έχει αποκτήσει κάτι που δεν μπορεί να εξασφαλιστεί αποκλειστικά μέσα από μεταγραφές.
Έναν τρόπο παιχνιδιού που του επιτρέπει να διεκδικεί τη νίκη ακόμη και στις κακές του βραδιές.
Το ατομικό ταλέντο υπήρχε ούτως ή άλλως. Οι δυνατότητες του ρόστερ ήταν γνωστές πολύ πριν ξεκινήσει η σεζόν.
Εκείνο που έλειπε ήταν η σταθερότητα που θα επέτρεπε σε αυτή την ποιότητα να αποκτήσει μεγαλύτερη διάρκεια και ουσιαστικό αντίκρισμα.
Αν ο Παναθηναϊκός συνεχίσει να εξελίσσεται αμυντικά και παράλληλα καταφέρει να αξιοποιήσει καλύτερα τις επιθετικές δυνατότητές του, τότε το πραγματικό του ταβάνι μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα υψηλό.
Μέχρι τότε, καλό θα ήταν να αποφύγουμε τα μεγάλα συμπεράσματα.
Πέντε αγωνιστικές δεν κρίνουν μια ολόκληρη χρονιά.
Μπορούν, όμως, να μας δείξουν προς ποια κατεύθυνση κινείται μια ομάδα.
Και στην περίπτωση του Παναθηναϊκού, αυτή η κατεύθυνση μοιάζει να έχει πλέον πολύ πιο ξεκάθαρα χαρακτηριστικά.
Έχεις κι εσύ άποψη για το μπάσκετ; Γίνε BasketMind Guest και μοιράσου το δικό σου κείμενο μαζί μας! Στείλε μας την άποψή σου εδώ.
