Ο Παναθηναϊκός έχασε από τον Άρη στη Θεσσαλονίκη. Άλλη μία κακή εμφάνιση, άλλο ένα αποτέλεσμα που προκαλεί προβληματισμό. Μόνο που το πραγματικό πρόβλημα των «πρασίνων» δεν είναι η συγκεκριμένη ήττα. Ούτε καν οι ήττες συνολικά. Είναι κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: ο Παναθηναϊκός δεν παίζει καλό μπάσκετ. Και αυτό φαίνεται ακόμη και στις νίκες του.
Και κάπου εδώ γεννιέται ένα ερώτημα που πριν από μερικές εβδομάδες ίσως ακουγόταν υπερβολικό. Μήπως τελικά ο Κέντρικ Ναν και ο Σιλβέν Φρανσίσκο δεν χωράνε στην ίδια ομάδα;
Περισσότερο ταλέντο, λιγότερη χημεία;
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. Κανείς δεν αμφισβητεί την ποιότητα του Κέντρικ Ναν. Ούτε φυσικά του Σιλβέν Φρανσίσκο, ενός παίκτη που ήρθε στον Παναθηναϊκό για να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο και όχι για να αποτελεί απλώς μια συμπληρωματική λύση.
Το πρόβλημα δεν είναι η ατομική τους αξία. Είναι το κατά πόσο μπορούν να συνυπάρξουν αποτελεσματικά στο ίδιο αγωνιστικό περιβάλλον.
Όσο ο Ναν απουσίαζε, ο Φρανσίσκο είχε μεγαλύτερη ευθύνη στην οργάνωση και την εκτέλεση. Έπαιρνε πρωτοβουλίες, δημιουργούσε και είχε την μπάλα στα χέρια του. Με την επιστροφή του Αμερικανού, οι ισορροπίες αναπόφευκτα άλλαξαν.
Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Όταν επιστρέφει ένας παίκτης με τις ικανότητες και τις απαιτήσεις του Ναν, η ομάδα πρέπει να προσαρμοστεί. Το ζήτημα είναι πόσο γρήγορα και πόσο αποτελεσματικά μπορεί να το κάνει.
Γιατί στα χαρτιά ο Παναθηναϊκός έγινε ακόμη πιο δυνατός. Στο παρκέ, όμως, η εικόνα του δεν δείχνει να ακολουθεί την ίδια λογική.
Οι νίκες που δεν έπεισαν και οι ήττες που προβληματίζουν
Αν κάποιος κοιτάξει αποκλειστικά τα αποτελέσματα, μπορεί εύκολα να υποστηρίξει ότι δεν υπάρχει λόγος για τόσο μεγάλη ανησυχία. Ο Παναθηναϊκός άλλωστε κέρδισε παιχνίδια μετά την επιστροφή του Ναν.
Όποιος όμως παρακολουθεί την αγωνιστική εικόνα των «πρασίνων», μπορεί να διακρίνει ότι το πρόβλημα δεν εμφανίστηκε ξαφνικά με τις ήττες από την Εφές και τον Άρη.
Η ομάδα δυσκολεύεται να αποκτήσει σταθερό επιθετικό ρυθμό, οι συνεργασίες δεν έχουν την απαιτούμενη συνέχεια και αρκετές κατοχές μοιάζουν να εξαρτώνται περισσότερο από την ατομική έμπνευση παρά από τη συλλογική λειτουργία.
Και όταν μια ομάδα με τόσο μεγάλη ποιότητα χρειάζεται συνεχώς μια προσωπική ενέργεια για να βρει λύση, τότε υπάρχει λόγος προβληματισμού.
Απέναντι στον Άρη, μάλιστα, το πρόβλημα φάνηκε ακόμη πιο έντονα. Οι 101 πόντοι που δέχθηκαν οι «πράσινοι» δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι μια ακόμη ένδειξη ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά σε μια ομάδα που φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Το ανησυχητικό δεν είναι ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να χάσει ένα παιχνίδι. Είναι ότι ακόμη και όταν κερδίζει, δεν δείχνει πάντα πως ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει στο παρκέ.
Μία μπάλα, δύο πρωταγωνιστές
Εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο ερωτηματικό.
Ο Ναν είναι ένας παίκτης που μπορεί να δημιουργήσει το δικό του σουτ, να επιτεθεί στο καλάθι και να πάρει την ευθύνη στις κρίσιμες κατοχές. Ο Φρανσίσκο, από την άλλη, είναι ένας περιφερειακός που θέλει να καθορίζει τον ρυθμό, να δημιουργεί για τους συμπαίκτες του και να παίρνει ο ίδιος πρωτοβουλίες.
Πώς συνδυάζονται, λοιπόν, δύο τέτοιοι παίκτες;
Ποιος έχει την μπάλα; Ποιος κινείται χωρίς αυτήν; Ποιος αποφασίζει στις κρίσιμες στιγμές; Και, κυρίως, πώς μπορεί η ομάδα να διατηρήσει την επιθετική της ισορροπία χωρίς να περιορίσει τα δυνατά χαρακτηριστικά κανενός;
Αυτά είναι ερωτήματα που καλείται να απαντήσει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι απλώς να βρίσκονται δύο σπουδαίοι παίκτες στην ίδια πεντάδα. Είναι να κάνουν ο ένας τον άλλον καλύτερο.
Και μέχρι στιγμής, τουλάχιστον σε επίπεδο συνολικής εικόνας, αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει με τη συνέπεια που θα περίμενε κανείς.
Πολλοί σταρ, μία μπάλα και αρκετοί… εγωισμοί!
Και κάπου εδώ υπάρχει ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό. Γιατί η ιστορία δεν σταματά στους Ναν και Φρανσίσκο.
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τόσο ο Ναν όσο και ο Φρανσίσκο είναι δύο παίκτες με έντονο μπασκετικό εγωισμό. Θέλουν την μπάλα στα χέρια τους, θέλουν να παίρνουν τις αποφάσεις, θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο. Και πολλές φορές θέλουν να βρίσκονται στο επίκεντρο του παιχνιδιού.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Άλλωστε, ο εγωισμός, όταν συνοδεύεται από ταλέντο και σωστές αποφάσεις, είναι πολλές φορές το στοιχείο που ξεχωρίζει έναν σπουδαίο παίκτη από έναν απλώς καλό παίκτη.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν οι προσωπικές φιλοδοξίες δεν συμβαδίζουν με τις ανάγκες της ομάδας.
Και στον φετινό Παναθηναϊκό δεν υπάρχουν μόνο δύο τέτοιες προσωπικότητες.
Υπάρχει ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, ένας παίκτης που έχει μάθει να πρωταγωνιστεί, να παίρνει επιθέσεις και να αποτελεί σημείο αναφοράς. Υπάρχει ο Ματίας Λεσόρ, που θέλει να αισθάνεται σημαντικός μέσα στη ρακέτα, να τροφοδοτείται και να αποτελεί βασικό κομμάτι της επιθετικής λειτουργίας. Υπάρχει και ο Μπαντιό, ένας ακόμη περιφερειακός με επιθετικές ικανότητες και διάθεση να παίρνει πρωτοβουλίες.
Πόσοι όμως μπορούν να είναι πρωταγωνιστές στην ίδια ομάδα; Και πόσοι είναι διατεθειμένοι να κάνουν ένα βήμα πίσω για να λειτουργήσει καλύτερα το σύνολο;
Γιατί άλλο πράγμα είναι να συγκεντρώνεις ποιοτικούς παίκτες και άλλο να δημιουργείς μια πραγματική ομάδα.
Δεν αρκεί να έχεις πέντε ή έξι παίκτες που μπορούν να βάλουν είκοσι πόντους. Πρέπει να υπάρχουν και εκείνοι που θα δεχθούν να πάρουν πέντε σουτ αντί για δεκαπέντε, που θα κινηθούν χωρίς την μπάλα, που θα παίξουν άμυνα, που θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να σκοράρει κάποιος άλλος.
Και κυρίως, πρέπει όλοι να αποδεχθούν ότι δεν γίνεται να είναι κάθε βράδυ οι πρώτοι πρωταγωνιστές.
Εδώ βρίσκεται ίσως και η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο Ομπράντοβιτς. Δεν καλείται απλώς να διαχειριστεί ένα γεμάτο ρόστερ. Καλείται να διαχειριστεί προσωπικότητες, απαιτήσεις και μπασκετικούς εγωισμούς.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η μπάλα παραμένει μία. Και όσο περισσότεροι τη θέλουν στα χέρια τους, τόσο μεγαλύτερη ανάγκη υπάρχει να βρεθούν εκείνοι που θα μάθουν να παίζουν και χωρίς αυτήν.
Και η άμυνα; Ποιος θα κάνει τη βρώμικη δουλειά;
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του παρκέ. Αυτή που πολλές φορές περνάει σε δεύτερη μοίρα όταν μια ομάδα διαθέτει τόσους επιθετικούς πρωταγωνιστές.
Ο Παναθηναϊκός δεν αντιμετωπίζει προβλήματα μόνο όταν επιτίθεται. Η αμυντική του συνοχή και η συνολική ισορροπία του παιχνιδιού του αποτελούν επίσης ζητήματα που χρειάζονται λύσεις.
Οι 101 πόντοι που δέχθηκε από τον Άρη δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητοι.
Όταν η επίθεση δεν λειτουργεί σωστά, οι κακές επιλογές και τα λάθη μπορούν να δημιουργήσουν επιπλέον προβλήματα στην επιστροφή στην άμυνα. Και όταν η άμυνα δεν προσφέρει σταθερότητα, η πίεση μεταφέρεται ξανά στους παίκτες που καλούνται να σκοράρουν.
Ένας φαύλος κύκλος που μπορεί να κάνει ακόμη και μια ομάδα γεμάτη ταλέντο να δείχνει ευάλωτη.
Και εδώ προκύπτει ένα ακόμη ερώτημα. Ποιος θα θυσιάσει κομμάτι από το επιθετικό του παιχνίδι για να προσφέρει περισσότερα στην άμυνα;
Ποιος θα κυνηγήσει τον αντίπαλο, ποιος θα βάλει το κορμί του, ποιος θα κάνει τη δουλειά που δεν φαίνεται στη στατιστική;
Γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν χτίζονται μόνο από εκείνους που βάζουν τα μεγάλα σουτ. Χτίζονται και από εκείνους που κάνουν όλα τα υπόλοιπα για να φτάσει η ομάδα στο σημείο να διεκδικήσει τη νίκη.
Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι οι δύο παίκτες;
Εδώ χρειάζεται προσοχή.
Θα ήταν πολύ εύκολο να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο Ναν και ο Φρανσίσκο δεν μπορούν να παίξουν μαζί. Όμως κάτι τέτοιο θα ήταν πρόωρο.
Η συνύπαρξη δύο τόσο ποιοτικών περιφερειακών απαιτεί χρόνο, συγκεκριμένους ρόλους και ένα αγωνιστικό σχέδιο που θα αναδεικνύει τα χαρακτηριστικά τους.
Και αυτή είναι πλέον μια μεγάλη πρόκληση για τον Ομπράντοβιτς.
Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν διαθέτει απλώς ένα γεμάτο ρόστερ. Διαθέτει πολλούς παίκτες που έχουν μάθει να είναι σημαντικοί, να πρωταγωνιστούν και να παίρνουν τις αποφάσεις.
Το ζητούμενο είναι να καταλάβουν όλοι ότι η επιτυχία της ομάδας δεν περνά απαραίτητα από το να έχουν οι ίδιοι τον πρώτο λόγο σε κάθε επίθεση.
Και αυτό δεν είναι μόνο θέμα των παικτών. Είναι και θέμα προπονητή. Είναι θέμα ρόλων, αγωνιστικής φιλοσοφίας, καθημερινής δουλειάς και σωστής διαχείρισης.
Ο Ομπράντοβιτς καλείται να βρει τις ισορροπίες και να δημιουργήσει ένα σύνολο στο οποίο ο καθένας θα γνωρίζει τι πρέπει να κάνει και, κυρίως, τι πρέπει να θυσιάσει.
Γιατί το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν είναι ότι του λείπουν οι παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει καταφέρει ακόμη να μετατρέψει το ατομικό τους ταλέντο σε μια ομάδα που να λειτουργεί με συνέπεια και αυτοματισμούς.
Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται απαραίτητα περισσότερους πρωταγωνιστές. Χρειάζεται οι πρωταγωνιστές που ήδη διαθέτει να αρχίσουν να λειτουργούν ως σύνολο.
Και μέχρι να συμβεί αυτό, το ερώτημα θα παραμένει.
Μήπως τελικά δεν χωράνε Ναν και Φρανσίσκο στην ίδια ομάδα;
Ή μήπως το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει βρει ακόμη τον τρόπο να τους χωρέσει;
Και όχι μόνο αυτούς, αλλά όλους εκείνους που έχουν μάθει να είναι σταρ και τώρα καλούνται να γίνουν κάτι πολύ πιο δύσκολο.
Μια πραγματική ομάδα.
Έχεις κι εσύ άποψη για το μπάσκετ; Γίνε BasketMind Guest και μοιράσου το δικό σου κείμενο μαζί μας! Στείλε μας την άποψή σου εδώ.
