Ο Παναθηναϊκός έχασε για πρώτη φορά στη φετινή EuroLeague, με τη Χάποελ Τελ Αβίβ να φεύγει νικήτρια από το T-Center (81-91). Ο Δημήτρης Ιτούδης βρήκε τις αδυναμίες των «πράσινων», τις εκμεταλλεύτηκε και έβαλε δύσκολα στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Η ουσία, όμως, βρίσκεται σε όσα δεν κατάφερε να κάνει το «τριφύλλι» και όχι απλώς στο αποτέλεσμα.
Υπάρχουν παιχνίδια που τα χάνεις επειδή ο αντίπαλος βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση. Υπάρχουν κι εκείνα στα οποία, ανεξάρτητα από την ποιότητα του αντιπάλου, η δική σου απόδοση δεν σου επιτρέπει να διεκδικήσεις όσα πραγματικά μπορείς. Ο Παναθηναϊκός βρέθηκε στη δεύτερη κατηγορία απέναντι στη Χάποελ Τελ Αβίβ, σε μια αναμέτρηση που θα μπορούσε να είχε διαφορετική κατάληξη, αλλά δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άδικη για τους νικητές.
Το 81-91 έβαλε τέλος στο αήττητο των πέντε πρώτων αγωνιστικών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι άλλαξαν οι ισορροπίες ή οι φιλοδοξίες του Παναθηναϊκού. Το 5-1 παραμένει ένας εξαιρετικός απολογισμός. Εκείνο που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι ότι για πρώτη φορά φέτος η ομάδα του Ομπράντοβιτς υποχρεώθηκε να παίξει για μεγάλα διαστήματα μακριά από όσα την είχαν οδηγήσει στις προηγούμενες επιτυχίες της.
Και το σημαντικότερο; Δεν κατάφερε να βρει λύσεις ούτε όταν το παιχνίδι έφτασε στο σημείο που έμοιαζε να γυρίζει οριστικά υπέρ της.
Η Χάποελ σημάδεψε εκεί που ο Παναθηναϊκός πονούσε περισσότερο
Ο Δημήτρης Ιτούδης δεν χρειάστηκε να ανακαλύψει κάτι επαναστατικό για να προβληματίσει τον Παναθηναϊκό. Χρειάστηκε να αναγνωρίσει τις συνθήκες στις οποίες οι «πράσινοι» δεν αισθάνονται άνετα και να οδηγήσει το παιχνίδι προς αυτές.
Η Χάποελ προσπάθησε να μεταφέρει τη δράση κοντά στο καλάθι, να εκμεταλλευτεί τις διαφορές μεγέθους και δύναμης και να αναγκάσει την άμυνα των γηπεδούχων να πάρει συνεχόμενες αποφάσεις. Όσο περνούσε η ώρα, τόσο περισσότερο φαινόταν ότι ο Παναθηναϊκός δυσκολευόταν να ανταποκριθεί.
Οι αλλαγές στα σκριν δεν συνοδεύονταν από την απαραίτητη πίεση στον παίκτη με την μπάλα. Έτσι, οι φιλοξενούμενοι μπορούσαν να εντοπίζουν το επιθυμητό μαρκάρισμα και να μεταφέρουν την μπάλα εκεί όπου είχαν πλεονέκτημα.
Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργούνται καταστάσεις στις οποίες ο αμυντικός βρισκόταν εκτεθειμένος πριν καν ξεκινήσει ουσιαστικά η επίθεση του προσωπικού του αντιπάλου.
Οι 17 πόντοι που βρήκε η Χάποελ στο πρώτο ημίχρονο μέσα από τέτοιες καταστάσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν ήταν ένα μεμονωμένο πρόβλημα που εμφανίστηκε σε δύο ή τρεις φάσεις. Ήταν μια επαναλαμβανόμενη αδυναμία την οποία οι φιλοξενούμενοι αναγνώρισαν και αξιοποίησαν.
Ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία προέκυψε από τη διαχείριση των ψηλών. Ο Ματίας Λεσόρ δεν μπορούσε να βρίσκεται παντού, ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε αντιμετώπισε ζητήματα όταν χρησιμοποιήθηκε στη θέση του σέντερ, ενώ ο Μουστάφα Φαλ δεν μπόρεσε να επιβληθεί σε όλα τα μαρκαρίσματα που του ανατέθηκαν.
Ο Παναθηναϊκός δεν βρήκε την απαιτούμενη ισορροπία ανάμεσα στην προστασία της ρακέτας και στην αντιμετώπιση των περιφερειακών επιθέσεων. Όποτε προσπαθούσε να καλύψει τη μία αδυναμία, δημιουργούνταν προϋποθέσεις για να εμφανιστεί κάποια άλλη.
Αυτή ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της τακτικής προσέγγισης του Ιτούδη.
Όταν χάνεις τον έλεγχο της άμυνας, αλλάζει ολόκληρο το παιχνίδι σου
Ο αριθμός 91 αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν τον τοποθετήσουμε δίπλα στην προηγούμενη αμυντική επίδοση του Παναθηναϊκού.
Μέχρι την αναμέτρηση με τη Χάποελ, οι «πράσινοι» είχαν παθητικό 69,4 πόντων ανά αγώνα. Μια διαφορά μεγαλύτερη των 20 πόντων δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στην ευστοχία του αντιπάλου.
Η ομάδα του Ομπράντοβιτς είχε συνηθίσει να καθορίζει την εξέλιξη των αγώνων μέσα από την άμυνά της. Να ελέγχει τις κατοχές, να περιορίζει τις επιλογές των αντιπάλων και να βρίσκει επιθετικό ρυθμό χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να πραγματοποιεί εντυπωσιακές εμφανίσεις στο μπροστινό μέρος του παρκέ.
Απέναντι στη Χάποελ, αυτή η δυνατότητα περιορίστηκε σημαντικά.
Οι Ισραηλινοί τελείωσαν το παιχνίδι με 34 ριμπάουντ έναντι 27 του Παναθηναϊκού, ενώ το 45% στα τρίποντα τους επέτρεψε να βρίσκουν λύσεις ακόμη και όταν οι γηπεδούχοι προσπαθούσαν να αυξήσουν την πίεση.
Η αδυναμία ελέγχου των ριμπάουντ σήμαινε λιγότερες ευκαιρίες για γρήγορη επίθεση, ενώ οι αμυντικές αστοχίες υποχρέωναν τους «πράσινους» να αναζητούν συνεχώς σκορ για να παραμένουν κοντά.
Κάπως έτσι, το παιχνίδι απομακρύνθηκε από τις συνθήκες που εξυπηρετούσαν τον Παναθηναϊκό.
Το 72-71 ήταν η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία
Παρά την προβληματική του εικόνα, ο Παναθηναϊκός δεν εγκατέλειψε ποτέ την προσπάθεια. Αντίθετα, κατάφερε να επιστρέψει αρκετές φορές, παρά το γεγονός ότι η Χάποελ έδειχνε να έχει καλύτερο έλεγχο της αναμέτρησης.
Η σημαντικότερη επιστροφή σημειώθηκε στην τελευταία περίοδο.
Με ένα σερί 11-0, οι «πράσινοι» πέρασαν μπροστά με 72-71 στο 35ο λεπτό και έφεραν το παιχνίδι εκεί ακριβώς που θα ήθελαν, με την εξέδρα να συμμετέχει ενεργά και τον αντίπαλο να βρίσκεται υπό πίεση.
Αυτό που ακολούθησε, ωστόσο, ήταν ενδεικτικό των δυσκολιών που αντιμετώπιζαν σε ολόκληρη τη βραδιά.
Οι επιθέσεις έγιναν βιαστικές, οι επιλογές δεν είχαν την απαιτούμενη υπομονή και η άμυνα δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τις κατοχές που θα επέτρεπαν στον Παναθηναϊκό να δημιουργήσει διαφορά.
Η Χάποελ απάντησε με μεγαλύτερη ψυχραιμία, πήρε ξανά τον έλεγχο και δεν επέτρεψε στους γηπεδούχους να επιστρέψουν.
Εδώ βρίσκεται ένα σημείο που αξίζει ιδιαίτερη ανάλυση.
Η αντίδραση μιας ομάδας όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ είναι ασφαλώς σημαντική. Εξίσου σημαντικό, όμως, είναι να γνωρίζει πώς θα συμπεριφερθεί όταν η προσπάθεια επιστροφής ολοκληρωθεί και το παιχνίδι περάσει ξανά στα χέρια της.
Ο Παναθηναϊκός είχε την ενέργεια για να ανατρέψει προσωρινά την κατάσταση, αλλά όχι την απαιτούμενη συγκέντρωση για να ολοκληρώσει τη δουλειά.
Η επίθεση δεν είχε αρκετές απαντήσεις
Η κακή αμυντική εικόνα δεν ήταν το μοναδικό ζήτημα.
Ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε δυσκολίες και στην παραγωγή ποιοτικών επιθετικών επιλογών, ιδιαίτερα όταν η Χάποελ κατάφερνε να περιορίζει την πρώτη δράση.
Τα 5/21 τρίποντα αποτυπώνουν την αστοχία, όχι όμως ολόκληρο το πρόβλημα. Οι «πράσινοι» δεν κατάφερναν πάντοτε να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για τους εκτελεστές τους και αρκετές επιθέσεις ολοκληρώνονταν χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστική διάσπαση της αντίπαλης άμυνας.
Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Ο Αμερικανός φόργουορντ έμεινε στους οκτώ πόντους με 3/13 σουτ, πραγματοποιώντας μια εμφάνιση πολύ μακριά από τα επίπεδα στα οποία είχε κινηθεί το προηγούμενο διάστημα.
Η αμυντική προετοιμασία της Χάποελ είχε σαφή στόχο να περιορίσει την επιρροή του. Ο Ιτούδης γνώριζε καλά τον παίκτη και κατάφερε να τον οδηγήσει σε μια βραδιά στην οποία δεν βρήκε ποτέ πραγματικό επιθετικό ρυθμό.
Ο Σιλβέν Φρανσίσκο ήταν εκείνος που ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της προσπάθειας στην περιφέρεια, ολοκληρώνοντας την αναμέτρηση με 22 πόντους και τέσσερις ασίστ.
Ωστόσο, όσο σημαντική κι αν ήταν η δική του συνεισφορά, δεν αρκούσε για να καλύψει τα κενά στη συνολική λειτουργία της ομάδας.
Οι απουσίες εξηγούν πολλά, αλλά δεν μπορούν να εξηγήσουν τα πάντα
Η συζήτηση για την εμφάνιση του Παναθηναϊκού δεν μπορεί να γίνει χωρίς αναφορά στους παίκτες που απουσίαζαν.
Κέντρικ Ναν, Κώστας Σλούκας, Ίζακ Μπόνγκα και Νίκος Ρογκαβόπουλος δεν ήταν διαθέσιμοι για την αναμέτρηση με τη Χάποελ.
Πρόκειται για τέσσερις περιπτώσεις που επηρεάζουν διαφορετικές πτυχές του παιχνιδιού.
Η παρουσία του Ναν δίνει στον Παναθηναϊκό τη δυνατότητα να δημιουργεί επιθέσεις μέσα από το ατομικό ταλέντο, ακόμη και όταν οι συνεργασίες δεν αποδίδουν. Ο Σλούκας προσφέρει οργάνωση, εμπειρία και έλεγχο του ρυθμού, στοιχεία που θα μπορούσαν να αποδειχθούν πολύτιμα στο τελευταίο πεντάλεπτο.
Ο Μπόνγκα αποτελεί σημαντικό κομμάτι της αμυντικής λειτουργίας, κυρίως χάρη στην ικανότητά του να αντιμετωπίζει διαφορετικούς αντιπάλους και να προσφέρει ευελιξία στις αλλαγές. Ο Ρογκαβόπουλος, από την πλευρά του, προσθέτει περιφερειακή απειλή και βοηθά στη δημιουργία καλύτερων αποστάσεων.
Με αυτούς τους τέσσερις διαθέσιμους, ο Παναθηναϊκός θα είχε ασφαλώς περισσότερες επιλογές.
Αυτό δεν σημαίνει ότι θα κέρδιζε απαραίτητα τη Χάποελ.
Ούτε ότι οι αμυντικές αδυναμίες που παρουσιάστηκαν θα εξαφανίζονταν αυτομάτως.
Η επιστροφή των απόντων θα βελτιώσει τις δυνατότητες του συνόλου, όμως η συνοχή, η επικοινωνία και η σωστή εκτέλεση των αμυντικών κανόνων είναι ζητήματα που αφορούν ολόκληρη την ομάδα.
Αυτά δεν λύνονται μόνο με την ποιότητα των ονομάτων.
Ο Ομπράντοβιτς έχει μπροστά του μια διαφορετική πρόκληση
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της παρουσίας του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό είναι ο τρόπος με τον οποίο επιχειρεί να διαχειριστεί τις απαιτήσεις μιας τόσο μεγάλης σεζόν.
Μετά την ήττα από τη Χάποελ, ο Σέρβος προπονητής επέλεξε να μη μεταφέρει αμέσως στους παίκτες του όσα είχε εντοπίσει.
Η προτεραιότητα δόθηκε στην ξεκούραση και στην προετοιμασία για την αναμέτρηση με το Περιστέρι, με την ανάλυση του ευρωπαϊκού αγώνα να μεταφέρεται στις επόμενες ημέρες.
Η επιλογή αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία.
Σε μια περίοδο όπου οι αγωνιστικές υποχρεώσεις είναι συνεχόμενες, δεν αρκεί ένας προπονητής να γνωρίζει τι πρέπει να διορθώσει. Χρειάζεται να επιλέγει και την κατάλληλη στιγμή για να το επικοινωνήσει.
Ο Ομπράντοβιτς διαθέτει ένα ρόστερ με έμπειρους παίκτες, οι οποίοι αντιλαμβάνονται πότε η απόδοσή τους δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις.
Η επόμενη προπόνηση δεν χρειάζεται απαραίτητα να ξεκινήσει με ένταση για να υπάρξει αντίδραση.
Χρειάζεται να υπάρχει σαφές αγωνιστικό σχέδιο, συγκεκριμένες διορθώσεις και διάθεση από όλους να ανταποκριθούν σε αυτές.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Σέρβο τεχνικό: να μετατρέψει την αμυντική αποτελεσματικότητα των πρώτων αγωνιστικών σε μόνιμο χαρακτηριστικό, χωρίς η ομάδα να εξαρτάται από τις ιδανικές συνθήκες ή από τη διαθεσιμότητα συγκεκριμένων παικτών.
Ο Παναθηναϊκός έχει χρόνο, αλλά και συγκεκριμένη δουλειά μπροστά του
Έπειτα από έξι αγωνιστικές, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στο 5-1 και έχει κάθε λόγο να αισιοδοξεί για τη συνέχεια της EuroLeague.
Οι πρώτες νίκες απέδειξαν ότι διαθέτει τις δυνατότητες να επιβάλει έναν απαιτητικό τρόπο παιχνιδιού, ιδιαίτερα μέσα από την άμυνα.
Η Χάποελ, από την άλλη, απέδειξε ότι υπάρχουν αντίπαλοι ικανοί να αμφισβητήσουν αυτή την κυριαρχία και να υποχρεώσουν τους «πράσινους» να αναζητήσουν διαφορετικές λύσεις.
Το ζητούμενο από εδώ και πέρα δεν είναι να παρουσιαστεί η ήττα ως μια απλή κακή παρένθεση.
Αυτό θα ήταν μάλλον η πιο εύκολη προσέγγιση.
Ο Παναθηναϊκός οφείλει να εξετάσει γιατί επέτρεψε τόσες επιθέσεις κοντά στο καλάθι, γιατί δεν μπόρεσε να προστατεύσει αποτελεσματικά τα αμυντικά του mismatch και γιατί οι αποφάσεις του έγιναν τόσο προβληματικές όταν το παιχνίδι έφτασε στην τελική ευθεία.
Παράλληλα, θα χρειαστεί να ενσωματώσει ξανά τους παίκτες που απουσιάζουν, να μοιράσει διαφορετικά τις ευθύνες και να αποκτήσει μεγαλύτερη ποικιλία στις επιθετικές του επιλογές.
Το Περιστέρι και στη συνέχεια η Μπασκόνια αποτελούν τις αμέσως επόμενες αγωνιστικές υποχρεώσεις, με τον Ομπράντοβιτς να έχει πλέον περισσότερα δεδομένα για την κατάσταση της ομάδας του.
Το βασικό συμπέρασμα, πάντως, είναι ξεκάθαρο.
Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να αλλάξει κατεύθυνση επειδή έχασε από τη Χάποελ. Χρειάζεται να διαπιστώσει γιατί δεν κατάφερε να ακολουθήσει τη δική του.
Αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε μια ομάδα που απλώς συγκεντρώνει νίκες και σε μια ομάδα που αποκτά σταδιακά τις προϋποθέσεις να διεκδικήσει τους μεγάλους στόχους της.
Και ο Παναθηναϊκός έχει ακόμη μπροστά του αρκετό δρόμο για να αποδείξει σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκει.
Έχεις κι εσύ άποψη για το μπάσκετ; Γίνε BasketMind Guest και μοιράσου το δικό σου κείμενο μαζί μας! Στείλε μας την άποψή σου εδώ.
