Ήθελα το πρώτο μου μπλογκ εδώ να είναι μπασκετικό. Συστήματα, άμυνες, ιδιοτροπίες, καλάθια, διατυπώσεις. Τις κλασικές δηλαδή… αηδίες που έγραφα τόσο καιρό όταν ήμουν ενεργός δημοσιογράφος.
Είχε και τη ματσάρα στο Telekom Center που ο Παναθηναϊκός διέλυσε τη Φενέρμπαχτσε, είχε μπόλικα ματς που ήμουν από πάνω ελέω Fantasy. Αλλά τι να κάνω που το μυαλό μου και τα… δάχτυλά μου δεν αφήνουν χώρο για μπάσκετ. Δεν γινόταν να γράψω για αθλητισμό και προτίμησα να ασχοληθώ με τα πιο σημαντικά. Την ιστορία της Celestie, της φίλης μας Μαριέττας Στρατάκη.
Το κορίτσι αυτό από την Κρήτη που όλος ο μπασκετικός κόσμος έχει προσφέρει μία τεράστια αγκαλιά για το πρόβλημα υγείας που περνάει. Ένα πρόβλημα υγείας που, όταν το ακούω γενικά, με πιάνει η ψυχή μου, αφού έχω περάσει τεράστιο… λούκι με τη μητέρα μου που τα κατάφερε και το ξεπέρασε (διάβασε σχετικό άρθρο εδώ).
Η Celestie λοιπόν, κατά κόσμον Μαριέττα Στρατάκη, διαγνώστηκε με λευχαιμία (αφού τόσο καιρό βολόδερνε στα νοσοκομεία ψάχνοντας τι συμβαίνει), αναζήτησε δότη μυελού των οστών ανεβάζοντας ένα βίντεο από την ταλαιπωρία της, με την κοινότητα του μπάσκετ (και όχι μόνο) να ενεργοποιείται και να προχωράει σε μαζικά ποσταρίσματα (τιτιβίσματα κ.λπ.) για την υπόθεσή της. Όπως μας ενημέρωσε και η ίδια, βρέθηκε συμβατός δότης και αυτό το διάστημα συνεχίζει τη μάχη της εκεί στην Κρήτη. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα μας ενημερώνει μέσω X για την καθημερινότητά της, την κούρασή της, τα νεύρα της στο νοσοκομείο, το ταλαιπωρημένο σύστημα υγείας των αβοήθητων γιατρών.
Η μπασκετική φωτογράφος/γραφίστρια/πολέμια του AI που παίρνει τη δουλειά από τους designers, κατάφερε με όλη της την ιστορία να μας θυμίσει ένα πράγμα: Πως μπροστά στο κακό, στο άσχημο, έχουμε ένα χάρισμα, ρε αδερφέ, να γινόμαστε λίγο περισσότερο άνθρωποι. Να ξεφεύγουμε προσωρινά (δυστυχώς) από την τοξικότητα των Social Media και της καθημερινότητάς μας, να αγαπάμε τον πλησίον μας.
Η θετική ενέργεια που την έχει περιβάλει είναι ανεπανάληπτη. Από το οπαδικό κίνημα, από φίλους της, από άγνωστους, από αθλητές, από διάσημους.
Όπου σταθείς και όπου βρεθείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βλέπεις το όνομά της, τα βίντεό της, παίκτες από κάθε ομάδα να της στέλνουν βίντεο στήριξης για τον αγώνα της.
Από τους… δικούς της, την ομάδα της δηλαδή των Σοφάδων που σήκωσαν πανό για χάρη της, μέχρι τους αντίπαλους όπως ο φοβερός τύπος Χέιζ Ντέιβις ή ο Μπάρτλεϊ της ΑΕΚ, αλλά και οι αγαπημένοι της λόγω ομάδας Γιώργος Μπαρτζώκας και Εβάν Φουρνιέ.
Όλοι έναν καλό λόγο, μία κουβέντα στήριξης και μία ευχή να βγει νικήτρια από τη μάχη με τη λευχαιμία.
Η ιστορία της είναι η ευκαιρία μας αρχικά να τη στηρίξουμε με κάθε τρόπο που μπορούμε (με αίμα ας πούμε), και επίσης να μας καθαρίσει τον εγκέφαλο και να μας κάνει να καταλάβουμε ότι οι αστειότητες που ασχολούμαστε με τις ομάδες μας δεν έχουν καμία απολύτως σημασία μπροστά στη ζωή.
Ξέρω, όσο διαβάζει αυτό το κείμενο, θα με σιχτιρίζει και επειδή έχει γίνει ευσυγκίνητη (έτσι λέει στο X στα tweet της) θα κλαίει. Από την άλλη, και εγώ την ευχαριστώ που με έκανε να θυμηθώ ότι δεν πρέπει να με παίρνει από κάτω με χαζομάρες, φτάνει να πατάω γερά στα πόδια μου και να έχω υγιείς και χαρούμενους τους ανθρώπους που αγαπάω, όπως τη γυναίκα μου και το παιδί μου και την οικογένειά μου.
Τα υπόλοιπα έπονται και μπορούν να περιμένουν γιατί πάνω απ’ όλα είναι η υγεία μας…
Αυτά και ίσως μεθαύριο μιλήσουμε και για μπάσκετ. Μέχρι τότε να προσέχετε όλοι και να συνεχίζετε να τη στηρίζετε γιατί το έχει περισσότερο ανάγκη από τίποτα, γιατί όπως μου είχε πει και ο γιατρός της μητέρας μας, σε αυτή τη μάχη, η ψυχολογία είναι το Α και το Ω.
ΥΓ. Τη Celestie την είχα υπερσυμπαθήσει όταν από το πουθενά, έχοντας τυπικές σχέσεις, είχε σχολιάσει σε tweet της τη σχέση μου με τη γυναίκα μου, λέγοντας ότι είναι ό,τι πιο αληθινό έχει δει. Μία κίνηση που δεν συνηθίζεται και γενικότερα οι καλές κουβέντες δεν συνηθίζονται στις μέρες μας.
ΥΓ2. Να αγαπάτε και να προσέχετε τους εαυτούς σας. Τα λέω και για μένα για να τα ακούω.
ΥΓ3. Σε αυτή τη γωνιά συνήθως θα μιλάμε για μπάσκετ όπως πάντα. Βέβαια, όπως με έχετε μάθει, θα γράφω και για την καθημερινότητά μου. Και όποιος θέλει ας με διαβάσει. Εγώ τον χαβά μου. Θα σας λέω για τον Λουκά τον μεγάλο, τον Λουκάκο τον μικρό, την Κικίτσα, τη γυναικάρα μου που με ανέχεται, την Αίγινά μου. Γενικά θα είμαι αυθεντικός και όσο πάει…
Έχεις κι εσύ άποψη για το μπάσκετ; Γίνε BasketMind Guest και μοιράσου το δικό σου κείμενο μαζί μας! Στείλε μας την άποψή σου εδώ.
