Η μυθική επιστροφή του Ολυμπιακού από το -28 στη Βαλένθια, οι πρωταγωνιστές που υπέγραψαν μια ιστορική βραδιά και οι δύο «αντι-σταρ» που υπενθύμισαν γιατί το μπάσκετ δεν είναι μόνο ζήτημα ταλέντου.
Είναι κάποιες βραδιές που μένουν για πάντα ανεξίτηλες στη μνήμη όλων. Μια τέτοια έζησε και ο Ολυμπιακός το βράδυ της Τρίτης στη Roig Arena της Βαλένθια. Μια βραδιά που θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια και θα αποτελεί σημείο αναφοράς για τη νοοτροπία που έχει χτίσει αυτός ο οργανισμός.
Το κλισέ για την ομορφιά του αθλήματος μοιάζει αναπόφευκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από το -25 του ημιχρόνου, που αποτέλεσε τη δεύτερη χειρότερη επίδοση στην ιστορία του Ολυμπιακού στη EuroLeague, μέχρι το -28 στις αρχές της τρίτης περιόδου και τελικά την ισοφάριση της μεγαλύτερης ανατροπής που έχει καταγραφεί στη διοργάνωση. Δύο διαφορετικά ημίχρονα, δύο εκ διαμέτρου αντίθετες εικόνες και αρκετά χρήσιμα συμπεράσματα.
Πολλά μπορούν να γραφτούν για τους μεγάλους πρωταγωνιστές αυτής της ανεπανάληπτης βραδιάς. Τον Εβάν Φουρνιέ, που με όσα έχει προσφέρει και κυρίως με τον τρόπο που εμφανίζεται στις μεγάλες στιγμές θέτει πλέον σοβαρή υποψηφιότητα για τον τίτλο του κορυφαίου ξένου που έχει φορέσει τη φανέλα του συλλόγου. Τον Ζαν Μοντέρο, που ήρθε στον Πειραιά για να αναλάβει τα ηνία και από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες δείχνει έτοιμος να ανταποκριθεί στον ρόλο του. Αλλά και τη σταθερά που ακούει στο όνομα Σάσα Βεζένκοφ, ακόμη κι αν στη Βαλένθια δεν πραγματοποίησε μία από τις εμφανίσεις που μας έχει συνηθίσει.
Ωστόσο, προσωπικά θα σταθώ σε δύο άλλους παίκτες. Δύο «αντι-σταρ», αν μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε έτσι, που σε μεγάλο βαθμό συμβολίζουν όλα όσα χρειάζεται μια ομάδα για να πρωταγωνιστήσει πέρα από τους εντυπωσιακούς αριθμούς των μεγάλων ονομάτων.
Τον Εμπάι Εντζάι και τον Κώστα Παπανικολάου.
Ο πρώτος εξελίσσεται, τουλάχιστον στο ξεκίνημα της φετινής περιόδου, σε μία από τις πιο value for money μεταγραφικές κινήσεις των «ερυθρολεύκων». Ο Σενεγαλέζος έχει αποδειχθεί από την πρώτη στιγμή που φόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακού λίρα εκατό, αποδεχόμενος πλήρως έναν ρόλο που ενδεχομένως να μην του χαρίσει ποτέ τη λάμψη των συμπαικτών του, αλλά μπορεί να αποδειχθεί εξίσου καθοριστικός.
Και οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί.
Στα πέντε κλειστά παιχνίδια στα οποία ο Γιώργος Μπαρτζώκας τον επιστράτευσε, απέναντι σε Φενέρμπαχτσε, ΠΑΟΚ, Ζάλγκιρις, Βίρτους και Βαλένθια, ο Ολυμπιακός έχει καταγράψει συνολικό +23 στο σκορ κατά τα 100 λεπτά και 48 δευτερόλεπτα της παρουσίας του Εντζάι στο παρκέ. Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι ο ίδιος δεν έχει καταγράψει αρνητικό +/- σε καμία από αυτές τις πέντε αναμετρήσεις.
Στη μοναδική ήττα αυτού του δείγματος, απέναντι στη Βίρτους Μπολόνια, ολοκλήρωσε το παιχνίδι με +7, ενώ συνολικά ο Ολυμπιακός στα συγκεκριμένα ματς παρουσιάζει διαφορά πόντων μόλις +12. Το εκτιμώμενο Net Rating της ομάδας κατά την παρουσία του στο παρκέ βρίσκεται περίπου στο +12,2 ανά 100 κατοχές.
Προφανώς, το δείγμα παραμένει μικρό και το +/- από μόνο του δεν αρκεί για να αξιολογήσουμε την προσφορά ενός παίκτη. Επηρεάζεται από τις πεντάδες, τους αντιπάλους και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε αγώνα. Είναι, όμως, μια πρώτη ένδειξη της θετικής επιρροής του Σενεγαλέζου σε ένα σύνολο που αναζητά ακόμη τις αμυντικές του ισορροπίες.
Ο Εντζάι δεν χρειάζεται την μπάλα στα χέρια για να γίνει χρήσιμος. Δίνει ενέργεια, αθλητικότητα, μέγεθος, καλύπτει χώρους και μπορεί να υποστηρίξει αμυντικά σχήματα που διαφορετικά θα αντιμετώπιζαν σημαντικές δυσκολίες. Με απλά λόγια, προσφέρει όλα εκείνα που δεν αποτυπώνονται απαραίτητα στη στατιστική, αλλά γίνονται αντιληπτά σε όποιον παρακολουθεί προσεκτικά το παιχνίδι.
Από την άλλη, υπάρχει ο μεγάλος αρχηγός.
Ο Κώστας Παπανικολάου συνεχίζει να υπενθυμίζει πως, όσα χρόνια κι αν περάσουν, η μπασκετική οξυδέρκεια, η αντίληψη και η προσωπικότητα δεν αντικαθίστανται εύκολα.
Ο αρχηγός των πρωταθλητών Ευρώπης ήταν ξανά εκεί για να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα στην αμυντική λειτουργία, όπως είχε κάνει και απέναντι στην Αναντολού Εφές, προσφέροντας παράλληλα σταθερότητα στις δύο πλευρές του παρκέ. Κυρίως, όμως, ήταν ο πρωταγωνιστής δύο φάσεων που αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο την αξία του.
Η πρώτη ήταν η σπουδαία τάπα στον Αρμόνι Μπρουκς. Μια φάση που απαιτεί συγκέντρωση, σωστό συγχρονισμό και ένστικτο. Η δεύτερη, ακόμη πιο χαρακτηριστική, ήρθε στην παράταση, όταν διάβασε ιδανικά το άστοχο σουτ του Φουρνιέ, πήρε το επιθετικό ριμπάουντ και το μετέτρεψε σε δύο πολύτιμους πόντους.
Για να βρεθείς σε εκείνο το σημείο, τη συγκεκριμένη στιγμή, δεν αρκεί μόνο η εμπειρία. Χρειάζεται να μπορείς να «μυρίσεις» τη φάση προτού αυτή εξελιχθεί. Κι αυτή είναι μια αρετή που δεν διδάσκεται εύκολα.
Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, η πρόσφατη τοποθέτηση του Γιώργου Μπαρτζώκα για την αναγκαιότητα να υπάρχουν σε μια ομάδα παίκτες που δεν είναι απαραίτητα σταρ, κάνοντας μάλιστα αναφορά στους Σακίλ ΜακΚίσικ και Τόμας Γουόκαπ.
Η συζήτηση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε μια εποχή όπου αρκετοί φίλοι του Ολυμπιακού έχουν ανεβάσει ιδιαίτερα ψηλά τον μεταγραφικό πήχη, ονειρευόμενοι την προσθήκη ενός παίκτη όπως ο Μάριο Χεζόνια.
Και ποιος μπορεί να τους αδικήσει; Η ποιότητα του Κροάτη είναι αδιαμφισβήτητη. Μόνο που ο Ολυμπιακός, κατά την προσωπική μου άποψη, δεν έχει τόσο μεγάλη ανάγκη από έναν ακόμη παίκτη που θα του προσφέρει 15 ή 20 πόντους, όσο από κάποιον που θα μπορεί να κάνει όσα κάνει ο Παπανικολάου.
Ο Ολυμπιακός χρειάζεται περισσότερο έναν νεότερο Κώστα Παπανικολάου παρά έναν ακόμη σταρ. Και το πρόβλημα είναι πως τέτοιοι παίκτες σπανίζουν πλέον στην αγορά. Γιατί οι επιτυχίες δεν χτίζονται μόνο πάνω στο ταλέντο και την εκτελεστική δεινότητα. Χτίζονται και στις σωστές περιστροφές, στις αμυντικές καλύψεις, στα ριμπάουντ που μοιάζουν χαμένα, στις κατοχές που κερδίζονται από επιμονή και στη διάθεση κάποιων παικτών να θυσιάσουν τη δική τους προβολή για τη λειτουργία του συνόλου.
Ο Φουρνιέ, ο Μοντέρο και ο Βεζένκοφ μπορούν να βάλουν την μπάλα στο καλάθι με τρόπους που ελάχιστοι στην Ευρώπη είναι ικανοί να μιμηθούν. Το ζητούμενο είναι να υπάρχουν γύρω τους οι κατάλληλοι Παπανικολάου και Εντζάι για να κάνουν όλα τα υπόλοιπα.
Η βραδιά της Βαλένθια, άλλωστε, μας υπενθύμισε κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε μέσα στη διαρκή αναζήτηση του επόμενου μεγάλου ονόματος. Τις ιστορικές ανατροπές μπορεί να τις υπογράφουν οι σταρ. Για να συμβούν, όμως, χρειάζονται και εκείνοι που δεν θα βρεθούν ποτέ στην πρώτη γραμμή των πρωτοσέλιδων.
Υ.Γ. 1: Στους παίκτες που συνέβαλαν στην αλλαγή της εικόνας του αγώνα οφείλουμε να προσθέσουμε και τον Ταϊρίκ Τζόουνς. Η συνεισφορά του πέρασε σχετικά στα ψιλά, κυρίως εξαιτίας των προβλημάτων με τα φάουλ, αλλά η παρουσία του ήταν σημαντική στην προσπάθεια του Ολυμπιακού να αποκτήσει μεγαλύτερη ένταση και σκληράδα.
Υ.Γ. 2: Κάπου στο 24ο λεπτό της αναμέτρησης, ο Εβάν Φουρνιέ αδυνατεί να συγκρατήσει μια μπάλα μπροστά στον πάγκο του Ολυμπιακού και ο Γιώργος Μπαρτζώκας ωρύεται. Το βλέμμα του Γάλλου τα λέει όλα. Κάπου εκεί μοιάζει να γυρίζει ο διακόπτης. Στο δεύτερο ημίχρονο και την παράταση το κοντέρ έγραψε 23 πόντους. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Υ.Γ. 3: Το θέμα του Τάιλερ Ντόρσεϊ μοιάζει άλυτο, τουλάχιστον για την ώρα. Αγωνιστικά όλοι οι παίκτες δικαιούνται μια περίοδο ντεφορμαρίσματος. Ωστόσο, η συνολική εικόνα του ομογενούς γκαρντ προβληματίζει έντονα και ο Ολυμπιακός χρειάζεται να βρει τρόπο να τον επαναφέρει στην εξίσωση.
Έχεις κι εσύ άποψη για το μπάσκετ; Γίνε BasketMind Guest και μοιράσου το δικό σου κείμενο μαζί μας! Στείλε μας την άποψή σου εδώ.
