Ξεκινάμε από το βασικό. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός διαθέτουν δύο ρόστερ που τα βλέπεις και λες ότι μπορούν να παίξουν μπασκετάρα. Και μπορούν. Το έχουν αποδείξει άλλωστε. Ο Ολυμπιακός με την Ντουμπάι, ο Παναθηναϊκός με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Παιχνίδια που βγάζουν μάτια, με επιθετικό ταλέντο, ποιότητα και παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Μόνο που υπάρχει ένα θεματάκι. Έχουμε μπει Νοέμβριο και οι δύο ομάδες ακόμα ψάχνουν τις πεντάδες τους.
Ο Μπαρτζώκας από τη μία, ο Ομπράντοβιτς από την άλλη. Δύο προπονητές που έχουν στα χέρια τους εξαιρετικούς παίκτες, αλλά ακόμα προσπαθούν να βρουν τις συνεργασίες που θα τους επιτρέψουν να παρουσιάσουν ένα πιο ισορροπημένο σύνολο.
Και μη γελιόμαστε. Άλλο πράγμα να έχεις δέκα και δώδεκα παικταράδες και άλλο να έχεις μια ομάδα που λειτουργεί σωστά στο παρκέ.
Γιατί καλές οι προσωπικότητες, καλά τα μεγάλα συμβόλαια και οι εντυπωσιακές εμφανίσεις, αλλά το μπάσκετ δεν παίζεται με τα βιογραφικά.
Χρειάζεται χημεία. Χρειάζεται ο ένας να καταλαβαίνει τον άλλον. Να ξέρει πότε θα πάρει την μπάλα, πότε θα κινηθεί χωρίς αυτήν, πότε θα εκτελέσει και πότε θα κάνει τη βρόμικη δουλειά.
Και αυτό είναι κάτι που ακόμα αναζητούν οι δύο «αιώνιοι».
Υπάρχει, βέβαια, και μια σημαντική παράμετρος που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Οι προπονητές δεν έχουν τον χρόνο που θα ήθελαν για να δουλέψουν αυτές τις συνεργασίες στις προπονήσεις. Με τα συνεχόμενα παιχνίδια, τα ταξίδια και τις υποχρεώσεις, πολλές φορές αναγκάζονται να δοκιμάζουν πράγματα μέσα στους ίδιους τους αγώνες.
Να αλλάζουν πεντάδες, να πειραματίζονται με ρόλους και να αναζητούν λύσεις την ώρα που παίζονται δύο βαθμοί.
Και εδώ είναι το δύσκολο.
Πρέπει να βρεις τον τρόπο να φτιάξεις την ομάδα σου, χωρίς στο μεταξύ να χάνεις τα παιχνίδια σου.
Λεπτή γραμμή. Και για τους δύο.
Πάμε, όμως, να δούμε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Ο ΜΠΑΡΤΖΩΚΑΣ, Ο ΤΖΟΣΕΦ ΚΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΝΤΑΔΑ
Στο παιχνίδι με την Ντουμπάι, ο Γιώργος Μπαρτζώκας αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό. Πέρασε τον Κόρι Τζόσεφ στην αρχική πεντάδα και άφησε τον ΜακΙντάιρ να έρθει από τον πάγκο.
Και, για να είμαστε ειλικρινείς, η επιλογή είχε λογική.
Ο Μπαρτζώκας ήθελε έναν καθαρόαιμο πλέι μέικερ στην πρώτη του πεντάδα. Έναν παίκτη που θα αναλάβει την οργάνωση, ώστε ο Φουρνιέ να ασχοληθεί περισσότερο με αυτό που ξέρει να κάνει καλά. Να σκοράρει.
Δεν χρειάζεται ο Γάλλος να κατεβάζει διαρκώς την μπάλα, να οργανώνει, να δημιουργεί για τους συμπαίκτες του και στο τέλος να πρέπει να βρει και τον τρόπο να εκτελέσει.
Ας του δώσεις την ευκαιρία να επικεντρωθεί περισσότερο στην επίθεση.
Ο Τζόσεφ μπορεί να αναλάβει την οργάνωση, να διαβάσει το παιχνίδι και να αφήσει τον Φουρνιέ να κινηθεί με μεγαλύτερη ελευθερία.
Ωραία μέχρι εδώ.
Το ακόμα πιο ενδιαφέρον, όμως, ήταν αυτό που συνέβη με τον ΜακΙντάιρ.
Ο Αμερικανός πέρασε στη δεύτερη πεντάδα και βρέθηκε σε ένα περιβάλλον που έμοιαζε να του ταιριάζει περισσότερο.
Γιατί; Επειδή είχε δίπλα του πιο ευκίνητους ψηλούς. Παίκτες που μπορούν να κινηθούν γρήγορα μετά το σκριν, να παίξουν αποτελεσματικά το pick and roll και να του δώσουν τις επιλογές που χρειάζεται για να δημιουργήσει.
Αυτό είναι το παιχνίδι του ΜακΙντάιρ. Θέλει κίνηση, θέλει χώρους και ψηλούς που θα συνεργαστούν μαζί του.
Και η συγκεκριμένη επιλογή έδειξε να λειτουργεί καλύτερα.
Το ωραίο της υπόθεσης; Δεν χρειάστηκε να αλλάξουν σημαντικά οι χρόνοι συμμετοχής. Δεν μιλάμε, δηλαδή, για έναν παίκτη που ξαφνικά έπαιξε περισσότερο και γι’ αυτό φάνηκε καλύτερος.
Μιλάμε για διαφορετικές συνεργασίες.
Άλλαξαν οι παίκτες που βρίσκονταν δίπλα του και μαζί τους άλλαξαν οι συνθήκες μέσα στις οποίες καλούνταν να παίξει.
Απλό ακούγεται. Στην πράξη, όμως, μόνο απλό δεν είναι.
Γιατί ο Μπαρτζώκας προσπάθησε να φτιάξει δύο πεντάδες με διαφορετική λειτουργία. Μία που θα δίνει μεγαλύτερη ελευθερία στον Φουρνιέ και μία που θα εκμεταλλεύεται καλύτερα τα χαρακτηριστικά του ΜακΙντάιρ.
Και εδώ είναι όλο το ζουμί.
Δεν αρκεί να έχεις καλούς παίκτες. Πρέπει να τους βάζεις και με εκείνους που τους κάνουν καλύτερους.
ΝΤΟΡΣΕΪ, ΚΟΝΤΣΑΡ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ. ΠΟΥ ΘΑ ΧΩΡΕΣΟΥΝ ΟΛΟΙ;
Βέβαια, υπάρχει και η συνέχεια.
Γιατί ο Μπαρτζώκας μπορεί να βρήκε μια ενδιαφέρουσα λύση απέναντι στην Ντουμπάι, αλλά δεν σημαίνει ότι τελείωσε και η δουλειά του.
Κάθε άλλο.
Αρχικά, υπάρχει ο Τάιλερ Ντόρσεϊ.
Ένας παίκτης που θέλει επιθέσεις, θέλει την μπάλα στα χέρια του, θέλει να εκτελέσει και να βρει ρυθμό. Δεν είναι ο παίκτης που θα τον βάλεις σε μια γωνία και θα περιμένεις απλώς να συμπληρώσει την πεντάδα.
Πού θα τον βάλεις, λοιπόν;
Δίπλα στον Τζόσεφ; Μαζί με τον ΜακΙντάιρ; Πώς θα μοιραστούν οι επιθέσεις με τον Φουρνιέ; Και ποιος θα αναλάβει την αμυντική δουλειά όταν βρίσκονται μαζί περισσότεροι επιθετικογενείς παίκτες;
Ερωτήματα που θα χρειαστούν απαντήσεις.
Μόνο που δεν τελειώσαμε εδώ.
Γιατί πλέον πρέπει να βρεθεί χώρος στο rotation και για τον Τζον Κόντσαρ, ο οποίος ήρθε πρόσφατα στον Πειραιά.
Έναν παίκτη που μπορεί να προσφέρει διαφορετικά πράγματα. Άμυνα, ενέργεια, κυκλοφορία της μπάλας και συνεργασίες χωρίς να χρειάζεται να παίρνει πολλές επιθετικές προσπάθειες.
Ωραία περίπτωση. Αλλά πού θα χωρέσει;
Σε ποια πεντάδα θα είναι περισσότερο χρήσιμος; Δίπλα σε ποιους θα μπορεί να καλύπτει αμυντικές αδυναμίες και ποιοι θα εκμεταλλεύονται καλύτερα τις κινήσεις του;
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και ο παίκτης που αναμένεται να αποκτηθεί.
Άλλος ένας που θα χρειαστεί χρόνο, ρόλο και τις κατάλληλες συνεργασίες για να προσφέρει.
Δηλαδή, για να καταλάβουμε, ο Μπαρτζώκας προσπαθεί τώρα να βρει τις πεντάδες του και μέσα στο επόμενο διάστημα θα χρειαστεί να εντάξει σε αυτές ακόμα περισσότερα πρόσωπα.
Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.
Και το χειρότερο; Δεν έχει την πολυτέλεια να δουλέψει όλα αυτά όσο θα ήθελε στις προπονήσεις.
Με το πρόγραμμα να τρέχει, οι δοκιμές γίνονται αναγκαστικά και μέσα στα επίσημα παιχνίδια. Εκεί που κάθε λάθος μπορεί να στοιχίσει μια νίκη.
Δεν είναι απαραίτητα κακό να διαθέτεις τόσες επιλογές. Ίσα ίσα, είναι πολυτέλεια.
Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να βρεθεί και μια σταθερά.
Γιατί όσο κι αν έχεις ποιότητα, δεν γίνεται κάθε φορά που προστίθεται ένας παίκτης στο rotation να χρειάζεται να ξαναστήσεις όλη την ομάδα.
Ο ΜΠΑΝΤΙΟ, Ο ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ
Πάμε τώρα στην άλλη πλευρά.
Ο Παναθηναϊκός έχει ένα διαφορετικό πρόβλημα, που όμως στην ουσία του μοιάζει αρκετά με εκείνο του Ολυμπιακού.
Έχει πολλούς καλούς παίκτες. Πάρα πολλούς. Μόνο που δεν σημαίνει ότι μπορούν να παίζουν όλοι μαζί και να λειτουργούν όπως πρέπει.
Ας πάρουμε για παράδειγμα το δίδυμο Φρανσίσκο – Μπαντιό.
Εμένα αυτή η συνεργασία μου αρέσει. Και μου αρέσει γιατί οι δύο παίκτες δείχνουν να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον.
Ο Μπαντιό είναι ένας παίκτης που μπορεί να κάνει τη βρόμικη δουλειά. Θα πιέσει στην άμυνα, θα κυνηγήσει τον αντίπαλο, θα βάλει το σώμα του και δεν θα απαιτήσει να περάσουν από τα χέρια του δέκα επιθέσεις για να αισθανθεί χρήσιμος.
Αυτό ακριβώς χρειάζεται ο Φρανσίσκο.
Έναν παίκτη που θα τον καλύπτει αμυντικά και θα του επιτρέπει να έχει την ευθύνη της οργάνωσης, αλλά και την ελευθερία να παίρνει τις επιθετικές του αποφάσεις.
Ο Φρανσίσκο μπορεί να δημιουργήσει, να εκτελέσει, να διαβάσει την άμυνα. Δεν χρειάζεται, όμως, να κάνει τα πάντα.
Και ο Μπαντιό του δίνει αυτή την πολυτέλεια.
Για μένα, μάλιστα, ο Μπαντιό είναι ένας από τους παίκτες που μπορούν να δώσουν σε μεγάλο βαθμό την ισορροπία που χρειάζεται η περιφέρεια του Παναθηναϊκού.
Δεν είναι απαραίτητο να βάλει 20 πόντους για να κάνει καλό παιχνίδι. Μπορεί να βάλει πέντε και να είναι από τους πιο χρήσιμους στο παρκέ.
Αμυντικός στυλοβάτης. Παίκτης που δίνει ισορροπία.
Το θέμα, όμως, δεν είναι μόνο οι δύο τους.
Το θέμα είναι ποιοι θα παίξουν δίπλα τους. Και, κυρίως, ποιοι θα μείνουν για τη δεύτερη πεντάδα.
ΑΠΟ ΤΟ +14 ΣΤΗΝ ΗΤΤΑ. ΤΑ ΕΚΑΝΕ ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ
Το παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ ήταν χαρακτηριστικό.
Και εδώ, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να κάνει μια ομάδα για να χάσει ένα παιχνίδι που έχει σχεδόν στα χέρια της.
Ο Παναθηναϊκός μπήκε στο τέταρτο δεκάλεπτο έχοντας προβάδισμα 14 πόντων.
Δεκατεσσάρων!
Είχε προηγηθεί ένα εξαιρετικό τρίτο δεκάλεπτο, στο οποίο οι «πράσινοι» είχαν βρει ρυθμό, είχαν αποκτήσει τον έλεγχο και έδειχναν έτοιμοι να καθαρίσουν το παιχνίδι.
Και μετά ήρθε το τέταρτο.
Καταστροφή.
Σχεδόν ό,τι έκαναν σωστά στο τρίτο δεκάλεπτο, το πέταξαν στα σκουπίδια στο τελευταίο. Λανθασμένες επιλογές, κακή κυκλοφορία της μπάλας, έλλειψη καθαρού μυαλού και μια ομάδα που από εκεί που έδειχνε να έχει βρει λύσεις, ξαφνικά άρχισε να ψάχνεται ξανά.
Και απέναντί του ποιον είχε;
Μια Μπαρτσελόνα που δεν ήταν καλή επιθετικά. Μια Μπαρτσελόνα που έπαιζε χωρίς τον Κέβιν Πάντερ, έναν από τους σημαντικότερους επιθετικούς της παίκτες.
Και όμως, κέρδισε.
Γιατί όταν ο Παναθηναϊκός άρχισε να τα κάνει μαντάρα, εμφανίστηκαν ο Μαρτίν και ο Ρόμπινσον και άρχισαν να βάζουν το ένα τρίποντο μετά το άλλο.
Και εκεί που το ΟΑΚΑ περίμενε να δει την ομάδα του να φτάνει σε μια σχετικά άνετη νίκη, βρέθηκε να παρακολουθεί μια ανατροπή που δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί.
Δεν γίνεται να μπαίνεις με +14 στο τελευταίο δεκάλεπτο, μέσα στην έδρα σου, απέναντι σε μια ομάδα που δεν παίζει καλά και στερείται τον Πάντερ, και τελικά να χάνεις.
Ε, κάπου πρέπει να αναζητήσεις τις ευθύνες.
Και εδώ μπαίνει στην κουβέντα το θέμα των πεντάδων.
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΡΟΛΑΡΑΝ, ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΗΤΑΝ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΟΣΤΟΙ
Ο Παναθηναϊκός χρησιμοποίησε τους Φρανσίσκο και Μπαντιό μαζί με τους Χουάντσο, Μπόνγκα και Μήτογλου.
Και στην αρχή το πράγμα έδειχνε να λειτουργεί.
Υπήρχε ενέργεια, υπήρχε άμυνα, υπήρχαν πιο ξεκάθαροι ρόλοι. Ο καθένας ήξερε περίπου τι έπρεπε να κάνει.
Ωραία. Μόνο που μετά ήρθαν οι αλλαγές.
Και εκεί άρχισε το μπέρδεμα.
Γιατί στη δεύτερη πεντάδα βρέθηκαν οι Γκραντ, Ναν, Γιαμπουσέλε, Χέις-Ντέιβις και Λεσόρ.
Για διαβάστε ξανά τα ονόματα.
Πέντε παικταράδες. Δεν το συζητάμε. Αλλά πέντε παίκτες που έχουν έντονα στο μυαλό τους την επίθεση και θέλουν να συμμετέχουν στο σκοράρισμα.
Ο Ναν θέλει την μπάλα για να δημιουργήσει και να εκτελέσει. Ο Χέις-Ντέιβις μπορεί να παίξει με την μπάλα στα χέρια. Ο Γιαμπουσέλε θέλει τις δικές του επιθετικές προσπάθειες. Ο Λεσόρ χρειάζεται να τροφοδοτηθεί κοντά στο καλάθι. Ο Γκραντ μπορεί να οργανώσει, αλλά έχει και αυτός τις δικές του επιθετικές δυνατότητες.
Ε, ποιος θα κάνει τι;
Ποιος θα πάρει την πρώτη επίθεση; Ποιος θα κινηθεί χωρίς την μπάλα; Ποιος θα θυσιάσει τις προσπάθειές του για να λειτουργήσει καλύτερα η ομάδα;
Γιατί, κακά τα ψέματα, δεν γίνεται να τελειώσουν όλοι την ίδια επίθεση.
Και κάπως έτσι, μια πεντάδα που στα χαρτιά μοιάζει τρομακτική, στο παρκέ μπορεί να παρουσιάσει περισσότερα προβλήματα από μια άλλη με λιγότερο επιθετικό ταλέντο.
Και το παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα είναι μια καλή υπενθύμιση.
Δεν αρκεί να έχεις ποιότητα. Πρέπει να μπορείς να τη διαχειριστείς και όταν ο αντίπαλος αρχίζει να σε πιέζει.
Γιατί, στην προσπάθειά σου να φτιάξεις μια καλή πρώτη πεντάδα, μπορεί τελικά να δημιουργήσεις μια δεύτερη που δεν έχει την ισορροπία που χρειάζεται.
Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει.
ΝΑΝ ΚΑΙ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΜΑΖΙ. ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ «ΑΛΛΑ»…
Δεν ήταν, πάντως, η μοναδική περίπτωση.
Στο ίδιο παιχνίδι είδαμε και μια πεντάδα με Ναν, Φρανσίσκο, Χέις-Ντέιβις, Γιαμπουσέλε και Λεσόρ.
Πέντε παικταράδες. Δεν το συζητάμε. Μόνο που στην αρχή το πράγμα δεν λειτουργούσε. Ειδικά η συνεργασία του Ναν με τον Φρανσίσκο έμοιαζε προβληματική.
Και λογικό ως έναν βαθμό. Μιλάμε για δύο παίκτες που θέλουν την μπάλα στα χέρια τους, που μπορούν να δημιουργήσουν για τον εαυτό τους και που έχουν συνηθίσει να παίρνουν αποφάσεις στην επίθεση.
Ποιος θα οργανώσει; Ποιος θα εκτελέσει; Ποιος θα παίξει χωρίς την μπάλα;
Στο πρώτο διάστημα δεν υπήρχαν ξεκάθαρες απαντήσεις. Η επίθεση δεν είχε ισορροπία και οι δύο γκαρντ έδειχναν να δυσκολεύονται να βρουν κοινό σημείο αναφοράς.
Με την πάροδο του χρόνου, όμως, τα πράγματα άλλαξαν.
Ο Ναν και ο Φρανσίσκο άρχισαν να συνεργάζονται καλύτερα, να διαβάζουν ο ένας τις κινήσεις του άλλου και να βρίσκουν λύσεις. Η πεντάδα απέκτησε καλύτερη λειτουργία και τελικά έδειξε ότι μπορεί να προσφέρει πράγματα στον Παναθηναϊκό.
Ωραία μέχρι εδώ. Μόνο που υπάρχει ένα «αλλά».
Η Μπαρτσελόνα δεν ήταν καλή στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Και αυτό έπαιξε τον ρόλο του.
Οι «πράσινοι» δεν είχαν απέναντί τους μια ομάδα που πίεζε αποτελεσματικά την μπάλα σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ούτε έναν αντίπαλο που εκμεταλλευόταν διαρκώς τις αμυντικές τους αδυναμίες.
Και παρ’ όλα αυτά, στο τέλος έχασαν.
Γιατί, ας μην κρυβόμαστε, άλλο πράγμα να βρίσκεις λύσεις απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν βρίσκεται σε καλή βραδιά και άλλο να το κάνεις απέναντι σε μια ομάδα με συνοχή, επιθετικό ταλέντο και σκληρή περιφερειακή άμυνα.
Εκεί τι γίνεται;
Τι θα συμβεί αν ο αντίπαλος πιέσει περισσότερο τον Ναν και τον Φρανσίσκο; Αν τους δυσκολέψει στην πρώτη πάσα, αν τους αναγκάσει να πάρουν αποφάσεις υπό πίεση και αν ταυτόχρονα διαθέτει την ποιότητα να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες τους στην άλλη πλευρά του παρκέ;
Εκεί μια πεντάδα που για κάποιο διάστημα απέναντι στην Μπαρτσελόνα λειτούργησε, μπορεί υπό διαφορετικές συνθήκες να αποδειχθεί καταστροφική.
Δεν λέω ότι θα συμβεί απαραίτητα. Ούτε ότι οι Ναν και Φρανσίσκο δεν μπορούν να παίξουν μαζί. Ίσα ίσα, το συγκεκριμένο παιχνίδι έδειξε πως μπορούν να βρουν χημεία, ακόμα κι αν χρειάζονται χρόνο.
Αλλά δεν γίνεται να αγνοούμε και τις συνθήκες του αγώνα.
Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο αν μια πεντάδα μπορεί να λειτουργήσει. Είναι αν μπορεί να λειτουργήσει και όταν ο αντίπαλος έχει τον τρόπο να της χαλάσει το παιχνίδι.
Και αυτή είναι μια απάντηση που ο Παναθηναϊκός ακόμα την ψάχνει.
ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ. ΟΙ ΝΙΚΕΣ ΟΧΙ…
Και κάπως έτσι επιστρέφουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε.
Έχουμε μπει Νοέμβριο και θα περίμενε κανείς ότι Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θα είχαν βρει ήδη έναν καλύτερο ρυθμό, περισσότερη χημεία και μια σχετική σταθερότητα στο παιχνίδι τους.
Δεν την έχουν βρει. Τουλάχιστον όχι στον βαθμό που θα ήθελαν.
Είναι, όμως, αυτό λόγος ανησυχίας; Για μένα, όχι απαραίτητα.
Γιατί πρέπει να βάλουμε στην κουβέντα και κάτι άλλο. Αυτή την περίοδο της χρονιάς, περισσότερο από το καλό μπάσκετ, μετράνε τα αποτελέσματα.
Και αν ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός καταφέρνουν να κερδίζουν ακόμα και τις βραδιές που δεν παίζουν καλά, τότε είναι κερδισμένοι. Και μάλιστα διπλά.
Αρχικά, γιατί μαζεύουν νίκες. Και στη συνέχεια, γιατί αυτές οι νίκες τούς προσφέρουν κάτι εξίσου σημαντικό. Ηρεμία.
Δεν είναι λίγο πράγμα να δουλεύεις έχοντας κερδίσει το προηγούμενο παιχνίδι. Να μπορείς να δοκιμάσεις πράγματα, να αλλάξεις πεντάδες, να δώσεις χρόνο σε συνεργασίες που ακόμα δεν λειτουργούν όπως θα ήθελες, χωρίς να έχεις πάνω από το κεφάλι σου την πίεση μιας ήττας.
Και εδώ υπάρχει μια σημαντική δυσκολία.
Ο Μπαρτζώκας και ο Ομπράντοβιτς δεν έχουν την πολυτέλεια να περνούν καθημερινά ατελείωτες ώρες στο γήπεδο δουλεύοντας τις συνεργασίες τους. Το πρόγραμμα της EuroLeague δεν τους το επιτρέπει.
Παιχνίδι, ταξίδι, αποκατάσταση, προετοιμασία για το επόμενο παιχνίδι. Και πάλι από την αρχή.
Πότε θα δουλέψεις τις νέες πεντάδες; Πότε θα δοκιμάσεις διαφορετικές συνεργασίες; Πότε θα καταλάβεις αν δύο παίκτες μπορούν να λειτουργήσουν μαζί;
Αναγκαστικά, πολλές από αυτές τις απαντήσεις θα τις πάρεις μέσα από τα επίσημα παιχνίδια.
Και εκεί βρίσκεται η λεπτή γραμμή στην οποία καλούνται να ισορροπήσουν οι δύο προπονητές.
Από τη μία πρέπει να χτίσουν τις ομάδες τους, να δοκιμάσουν πρόσωπα, να μοιράσουν ρόλους και να βρουν τις πεντάδες που θα τους βοηθήσουν όταν η σεζόν φτάσει στα κρίσιμα.
Από την άλλη, όμως, πρέπει να κερδίζουν.
Γιατί κανείς δεν θα σου χαρίσει μια νίκη επειδή ακόμα προσπαθείς να βρεις τη χημεία σου.
Και το παιχνίδι του Παναθηναϊκού με την Μπαρτσελόνα είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα.
Μπορείς να κάνεις ένα εξαιρετικό τρίτο δεκάλεπτο, να προηγείσαι με 14 πόντους και μέσα σε δέκα λεπτά να τα γκρεμίσεις όλα.
Και μετά δεν συζητάμε μόνο για τις πεντάδες και τις συνεργασίες. Συζητάμε για μια ήττα που θα μπορούσες να έχεις αποφύγει.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα από τώρα.
Οι παίκτες ακόμα μαθαίνουν ο ένας το παιχνίδι του άλλου. Προσπαθούν να καταλάβουν καλύτερα τους ρόλους τους, να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις των προπονητών τους και να αποκτήσουν την απαραίτητη χημεία.
Σήμερα μπορεί να βλέπουμε μια πεντάδα και να λέμε ότι δεν λειτουργεί. Σε έναν μήνα, όμως, οι ίδιοι πέντε παίκτες μπορεί να έχουν βρει τις συνεργασίες τους και να παρουσιάζουν εντελώς διαφορετικό πρόσωπο.
Το ίδιο ισχύει και για τον ΜακΙντάιρ στον Ολυμπιακό, το ίδιο και για τη συνύπαρξη Ναν – Φρανσίσκο στον Παναθηναϊκό.
Ο χρόνος, οι προπονήσεις και τα παιχνίδια μπορούν να αλλάξουν πολλά.
Δεν κρίνεται, λοιπόν, τίποτα οριστικά από τώρα. Ούτε πρέπει να βιαστούμε να χαρακτηρίσουμε επιτυχημένες ή αποτυχημένες τις επιλογές των δύο προπονητών.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοούμε όσα βλέπουμε στο παρκέ. Τα προβλήματα υπάρχουν, οι αδυναμίες φαίνονται και οι δύο ομάδες έχουν πράγματα να διορθώσουν.
Απλώς υπάρχει χρόνος για να το κάνουν.
Και ο καλύτερος τρόπος να κερδίσουν αυτόν τον χρόνο είναι να συνεχίσουν να παίρνουν αποτελέσματα.
Γιατί οι νίκες φέρνουν ηρεμία. Η ηρεμία δίνει στους προπονητές μεγαλύτερο περιθώριο να δουλέψουν. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορούν να δημιουργηθούν οι συνεργασίες που σήμερα μοιάζουν προβληματικές.
Οπότε, ας μην τρελαινόμαστε από τώρα. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έχουν τον χρόνο και την ποιότητα να βελτιωθούν. Αρκεί, μέχρι να συμβεί αυτό, να μη χάνουν παιχνίδια που μπορούν να κερδίσουν.
Γιατί το καλό μπάσκετ μπορούν να το βρουν στην πορεία.
Τις νίκες που θα χάσουν τώρα, όμως, δεν μπορούν να τις πάρουν πίσω.
Έχεις κι εσύ άποψη για το μπάσκετ; Γίνε BasketMind Guest και μοιράσου το δικό σου κείμενο μαζί μας! Στείλε μας την άποψή σου εδώ.